False Happiness

Bago.

2010-04-29T01:41:00.000-07:00

Ang bilis... totoo ba 'to? Parang kailan lang, sobra-sobra ang pananabik ko para mag-kolehiyo, pero ngayon gusto ko na lang talagang tumigil ang mundo. Ang oras.. ang panahon... di ko na namalayan. Parang lahat sa paligid ko ay kaybilis na nagbabago... nawawala. Napakamapagbiro ng oras, at pagod na talaga akong kalabanin ito. >.<

Pero hindi naman talaga tungkol sa mga kadramahan ko ang susulat ko ngayon. Nakakapagod na kasing malungkot e, kaya napagod na rin siguro akong magsulat ng tungkol sa mga kalungkutan ko. Gusto ko lang ipakilala sa inyo (may nagbabasa pa ba ng blog ko? :D) yung mga naging parte... at sana maging parte (^^v) ng una at mga susunod ko pang taon sa kolehiyo. :)

Si F.

Unahin na natin si F kasi siya naman talaga siguro yung unang naging mahalaga sa'kin nung unang sem. Syempre bukod dun sa mga D. :) Sa tuwing naaalala ko lahat ng mga sinabi at ginawa ko para kay F, gusto ko talaga iumpog yung ulo ko sa pader e. Haha. Pero syempre di ko ginagawa yun, napapatawa na lang ako sa sarili ko. Hehe. Mabait siya, no doubt... at malambing. Kaya ayun, nadaan naman ako sa mga mabubulaklak niyang salita. Nakakagag* kasi e, pero di naman talaga ako nagalit sa kanya kahit na sa tingin ko minsan ay siguro dapat nagalit din ako. Pero para san pa di ba? Mukha namang okay na siya. Ang ending? Nung sumunod na sem ay wala na lahat ng uri ng komunikasyon sa pagitan naming dalawa. Sa tingin ko, "tama lang yun". :D Isa siya sa mga patunay kung gaano ka-makapangyarihan ang mga salita na kung hindi ka talaga mag-iingat ay maaari kang masaktan o makasakit dahil sa mga ito. Nasaktan ako, pero natuto na rin ako. At wala na sa'kin lahat ng yun, pati yung mga sakit. Hehe. :)

Si H.

Ang pinaka-stylish kong kaibigan. Ang swerte ko talaga dito, siya kasi yung naging partner ko sa 2ne1. Hehe. Lalo na nung MP days, napatunayan kong napakaswerte ko dahil may D akong kaibigan. Nun ko na naman napatunayan na laging may mas magandang plano si God para sa'tin. :) Pinakita sa'kin ni God na may kaibigan pa kong handang umintindi at dumamay sa'kin kahit di ko na hilingin pa mula sa taong yun. Mukha lang tong mataray, pero hanep sa bait e. :) At may pagka-sensitive din minsan, para ngang immature pa to e. Hehe, biro lang. Salamat talaga D. Sana di ka lumipat. Hmp.

Si K.

Malapit ko na atang maging idol 'to e. :) Haha, imba kasi. :) Pero syempre iba pa rin si idol. Haha, biglang ganun. Galing nito, di lang sa acads, lalo na sa pakikitungo sa ibang tao. Napaka-friendly at matulungin talaga. :) Na-iinspire ako dito, ginamit niya kasi yung isang di magandang pangyayari na yun para bigyan ang sarili niya ng pagkakataon na maging mas magaling at mas malakas pa.:) Kahanga-hanga talaga. At saka gusto ko yung ugali niya na lagi lang nakangiti. Nakakahawa e.:) \m/ You really rock. \m/

Si B at L.

Sila yung dalawang nahiwalay sa D. Siguro ganun talaga, may mga bagay na di maiiwasan e. Ang mahalaga naman ay masaya sila pareho sa kaniya-kaniya nilang buhay. Pero nakakamiss kayo. Mga kalog 'to e, kaya masaya talaga pag kumpleto ang D. Miss na namin talga kayo. I hope the friendship still remains.:')

Si K na inlababo kay K. :D

Ano pa bang masasabi ko sa taong 'to? E sobrang THE BEST to. Swerte ko talaga kasi naging kaibigan ko to. Naaalala ko pa nung unang sem, di talaga ko dina-down nito. :') Si K ang pinaka-responsable sa lahat... at masasabi ko siya talaga yung pinakamabait. :) Ang dami ko ng utang dito, kaya sana balang-araw ay makabawi rin ako at makatulong sa kanya sa kahit anumang paraan. Kahanga-hanga rin ang kasipagan nito, sobra. Model student ang dating e. :) Ay K, pambihira ka talaga. Saludo ko sa'yo. Alam kong malayo talaga ang mararating mo. Sobrang salamat sa lahat-lahat-lahat. :)

Si J. G.

Ano kaya yung G? Haha. :D Sabi nito, pasalamat daw ako kay F kasi si F daw ang dahilan kung bakit kami nagkalapit. Well, kahit di ko na talaga maalala kung anumang kaugnayan ni F kung bakit naging malapit tayo, salamat na rin sa kanya. :) Di ko talaga alam kung bakit lahat nasasabi ko sa'yo. Para kang live journal ko. Haha. :) Pati diary ko pinapabasa ko sa'yo. Oo na, ikaw na'ng magaling. Haha. Pero seryoso, salamat a. Di ko siguro maisip kung ano na'ng nangyari sa'kin kung wala akong mapagsabihan ng mga bagay-bagay na parang sa'yo ko na lang sinasabi. Iba talaga pag may nasasabihan ka ng mga hinanakit mo o kahit ano lang. Kaya salamat sa pakikinig, sana di ka magsawa. Hehe. Pasensya na kung ang moody ko ata at lagi na lang nagdadrama. Pero mahalaga ka sa'kin, sobra. Hmm. Galingan natin. Go, J.G.! Haha. ;)

At syempre,

Si IDOL.

Haha. Di talaga binigay kahit initial e. :D Hmmmmmm. Sabi ulit ni J.G., pasalamat ako kay F dahil kung di daw dahil sa mga nangyari sa'min ni F, di ako magkaka-idol. Pero di ako naniniwala dun, kaya di ako magpapasalamat kay F sa pagkakaroon ko ng IDOL. Haha. :D Di ko alam kung bakit ang dami-daming naiintriga kung sino ka (pati nga ikaw naintriga na e. :D) . Ngayon lang ako nagka-idol, kaya ganito ko siguro kung pano magreact pagdating sa mga bagay-bagay tungkol sa'yo. Salamat talaga. You never fail to make me feel better.:') Ewan, masaya lang ako pag may nalalaman ako tungkol sa'yo. Stalker mo ko e. Haha, biro lang. Ayoko pang sabihin sa'yo at sa iba kung sino ka dahil sa mga korni kong dahilan. Hehe. Seriously, naisip ko lang na gusto ko sanang maging close sa'yo di bilang fan mo at ikaw di bilang idol ko. I just want you to find me interesting, somehow, hopefully, as umm... a friend, or simply as me. I just really want to be a part of your life. :O Pero, mukhang di naman mangyayari yun. Hmmmmmm. Saka na... siguro nga... saka na. :') Masaya na ko sa ganito... sa ngayon.:)

Yun. Sila lang naman yung mga "highlights" ng unang taon ko sa kolehiyo. Sana tuloy-tuloy na tayo hanggang sa makatapos tayo.:) Sa inyong lahat, SALAMAT! :)

Kung pwede lang

2010-03-21T09:15:00.000-07:00

Bata pa lang ako ay buhay na buhay na sa akin ang pangarap na lumipad. Naisip ko kasi noon na kung nakakalipad ako, madali kong mapupuntahan ang mga lugar na dapat kong puntahan. Makakasama ko agad ang sinumang nais kong makasama, lalo an ang mama ko na nasa ibang bansa pa. Napakasarap isipin na magagawa ko ang mga iyon. Ngunit tulad nga ng layo ng maaari kong marating sakaling makalipad ako ay ang layo ng katotohanang mangyayari ang pangarap na iyon.

Napakarami na namang nangyari. Subalit tulad ng dati, heto pa rin ako at nalulungkot. Sinubukan ko na lahat ng alam kong paraan. Dagdag pa riyan ang mga suhestiyon ng iba, ngunit walang pagbabago. Siguro, kung nalilimos lang ang kasiyahan sa mga kalsada, matagal ko ng ginawa. Hgunit hindi, dahil ang kasiyahan ay isang desisyon, isang pagpili. Tanging ang mga sarili lang natin ang magbubukas ng daan para tumungo sa desisyong iyon. Marahil, malayo pa ako sa puntong iyon. Ngunit, mas malamang siguro na ipagpalagay ko na ayoko pa sa daang yon dahil wala pa akong mahanap na dahilan para piliin iyon.

Upos na upos na ako. Lunod na lunod na ako sa dami ng mga luha na lumalabas sa mga mata ko gabi-gabi. Marahil, nagrereklamo na rin ang mga unan ko dahil lagi na lang silang nababasa ng mga pag-iyak ko. Pagod na pagod na rin akong pigilin ang bawat paghikbi, magpunas ng mga luha, piliting ngumiti. Hirap na hirap na akong umiyak sa katahimikan. At higit sa lahat... miss na miss ko na ang sarili ko. :'(

Nasasaktan ako dahil hindi ko man lamang matulungan ang sarili ko. Wala akong masandalan. Awang -awa na ako sa mga mata ko, palagi na lamang silang pagod at namamaga... sa puso ko, palagi na lamang itong kumikirot. At sa sarili ko, na tila wala na atang ibang alam gawin kundi ang malungkot.

Gusto ko ng kumawala sa damdaming 'to. Gusto ko ng ngumiti muli at tumawa nang totoo. Gustong gusto ko ng ibalik ang dating ako.

---
Sa pagpikit ng mga mata ko at sa huling patak ng luha mula rito, inilipad ako ng aking mga gunita. Isa-isang nagbalik sa akin ang mga alaala ng masayang lumipas. Isa-isa kong nakita ang mga taong nakasama ko noon at labis na nagpasaya sa akin. At sa kalagitnaan ng animo'y pagbabalik-tanaw na nagaganap ay payapa akong pinatulog ng mundo - marahil ay para maibsan man lang kahit saglit ang sakit na nararamdaman ko.

At sa paggising ko, lalong luminaw sa akin ang lahat. Wala na ang mga taong kasama ko noon sa bawat twanan at kulitan. Wala na ang mga maiinit na yakapan, ang masasayang ngiti, at ang animo'y walang katapusan na harutan. Wala na. Maging ang kaisa-isang tao na akala ko'y magtatagal ay iniwan na rin ako at ipinagpalit pa sa iba. Wala na ang nakaraan, ilang ulit ko mang hilingin na bumalik ito ay hindi na mangyayari. At sa pagkakaupo ko sa puntong iyon ay dumaloy na naman ang mga luha. Hinayaan ko ang bawat paghikbi. Gusto kong marinig ng buong mundo na malungkot ako at dalhin ng hangin ang mensaheng ito sa mga taong alam ko ay kailangan ko sa mga sandaing iyon. Subalit bigo ako, walang anino ng kahit sino na dumating. Hinayaan kong tuyuin ng hangin ang mga luha ko, hinayaan kong kumirot ng kumirot ang puso ko. Tuluyan ko nang niyakap ang kalungkutan. At nakakatawa, dahil parang ayaw na rin niya akong pakawalan. Napagtanto ko, na ito na ako ngayon - isang nilalang na balot na balot ng kalungkutan, ligaw, at tanging luha lamang ang mga kaibigan.

Gusto ko ng lumipad.
Naisip ko na ngayon na iba na ang dahilan ko kung bakit gusto kong lumipad - pagtakas. Gusto kong takasan ang magulong mundo ko at maglaro na lang kasama ang mga ibon sa himpapawid. Gusto kong ihiga ang hapo kong katawan sa mga ulap. Pupunta ako sa lugar kung saan may kasiyahan at susubukan kong makisaya. Hindi pala, lilipad na lang ako nang lilipad. Lilipad ako hanggang sa ako'y tuluyan ng maglaho at maging parte na lamang ng hangin - nang sa gayon ay hindi ko na kakailanganin pang magtago, wala ng makakapanin sa mga mata kong namumugto at mga pilit kong tawa. Iihip ako ng malakas sa mga taong lumimot sa akin, magpaparamdam. Ngunit siguro, maswerte na ako kung mapansin man lang nila ang pagkawala ko. Di na ako aasa. Tama, simula ngayon ay hindi na ako aasa.

- - -
Ipagpapalit ko lahat ng mayroon ako ngayon, kahit ano - maging ako lang ang batang humihiling na lumipad para lamang puntahan ang mga dapat niyang puntahan; para lamang makasama ang mga nais niyang makasama; at para lamang mapuntahan ang mama nyang nasa ibang bansa pa. Lahat ibibigay ko. Lahat. T.T

Isang Lihim ('_')

2010-03-08T08:26:00.000-08:00

Bumulong ako sa hangin ng isang sikreto. Hindi na ako naghintay ng kanyang tugon. Ngunit, nagkamali ako. Sumagot ito at umihip sa aking mga mata. Isa, dalawa... apat na patak. Hindi ko na namalayan at ako'y tuluyan ng umiyak.

Isa o dalawang linggo... hindi ko na maalala kung gaano katagal ang lumipas na mga sandali. Pakiramdam ko'y habambuhay na akong pinaghaharian ng kalungkutan. Parang habambuhay na akong mag-isa.

Napakadaling tumawa, ngumiti, at ipakita sa lahat na ayos ka lang. Pero tunay ngang mahirap dayain ang iyong sarili sa iyong pag-iisa. Buong araw mo mang tangkain na alisin sa iyong isipan ang mga bagay na nagpapalungkot sa'yo, pagdating ng gabi, kung kailan akala mo'y masasalubong mo na nang masaya ang bagong umaga, saka ka gagambalain ng lahat ng mga emosyon mo. Ang hirap matulog... at lalong mahirap salubungin ang kinabukasan nang puno ng pangamba, pag-aalinlangan... pag-iisa.

Nakakapagod na.

Kaya nga siguro, ang buong sistema ko na rin ang naghanap ng paraan para lumuwag-luwag naman ang kalooban ko.

---

Mayroong zilyon na tulad niya sa kalangitan. Lahat sila kumikinang at nagliliwanag tulad niya. Pero siguro nga, sa paglingon ko sa kinaroroonan niya, sa pagtama ng aking mga mata sa kagandahan ng liwanag niya, tila ba ako'y napako na at ayaw nang lumingon pang muli sa iba. At nahanap ko na lang ang sarili ko sa isang banda, nakatingala sa kanyang kalayuan at patuloy siyang tinatanaw. Tumahimik ang buong mundo ko sa saglit na 'yun... at tanging ang bawat pagpintig lamang ng aking puso ang aking napapakinggan. Sinubukan kong ibaling ang sarili at interes sa iba. Subalit sadyang napakalakas marahil ng puwersa ng kalawakan at patuloy nitong binabalik ang mga mata ko sa kanya... para lang sa kanya.

Sabihin na ng ibang napakababaw ko, pero ang mga ngiting 'yun, ang mga ngiting 'yun pa lang ay hulog na hulog na ako. Ituring na nila akong korni, subalit ang simpleng mga mensahe niya, bumubuo na sa araw ko - ang minsanang pagtatama ng aming mga mata, ang mga usapang hindi ko alam kung may kahulugan ba sa kanya, at ang madalas na paghampas niya sa aking braso at ang sobrang minsan na paghawak niya sa aking kanang kamay - LAHAT ITO, nagpaparupok sa akin, nagpapahina, nagpapaligaya.

KUNG ALAM MO LANG... kung gaano mo ako natutulungan, kung paano mo sinusulit ang kahit isang linggong puno ng kabiguan... kung gaano ko iniingatan sa aking mga alaala ang bawat ating pagtatabi, harutan, at ang iyong pagtawa. Kung alam mo lang na sa bawat pagpikit ko ikaw ang naaaninag ko, sa bawat katahimikan, ang pagkanta mo ang naririnig ko... at kung alam mo lang kung gaano kasakit sa akin na sa bawat pagdilat ko ay walang "ikaw" na makikita ko, na sa bawat paggising sa akin ng riyalidad... nasasaktan akong aminin na imahinasyon ko lang ang lahat.

At sa kalagitnaan ng lahat ng yan, kakatukin ako ng ideya ng pag-ibig. Pag-ibig? Malabo... hindi DAPAT. AYOKO. Isipin ko pa lang ay nasasaktan na ako. Hindi ko maintindihan... kaya ayun, babalik na naman ako sa kalungkutan.

Subalit dumating ang araw na 'yun. Nangyari ang matagal ko ng iniwas-iwasan. Nakita ng mga mata ko lahat. Kung paano kinailangan ng mga mata niya na makita siya, makasama, at... Sinubukan kong pigilan, mabuti na lamang at nakaya ko. Pero kinailangan kong muli na mag-isa... at tila ba ipinipilit ng buo kong sistema na kailangan kong maramdaman "yun". Kailangan, hindi ko maintindihan kung bakit kapag ito na ang usapan ay tila hindi na ako makatanggi pa. Sumakit ang ulo ko... at may saglit na kirot sa puso ko na hanggang ngayo'y nagtatagal pa rin sa mga alaala ko.

Pag-ibig? Hindi, marahil. AYOKO PA. WAG NAMAN SANA. Malabo. Oo, napakalabo.

Bumulong akong muli sa hangin ng isang sikreto. Naghintay ako ng kanyang tugon. Ngunit nabigo ako. Siguro nga... sadyang mahirap lang ang umasa.

Waterball

2010-02-21T08:23:00.000-08:00

Mahilig ako sa mga regalo, 'yun nga lang, parang hindi uso sa mga kakilala ko na regaluhan ako. Madalas, ako ang nagbibigay ng kung anu-ano. Pero ayos lang, ako naman 'yung tao na hindi naghihintay ng kapalit kapag nagbigay. Ayos na sa'kin yung "Salamat" o kahit ngiti lang ng taong pinagbigyan ko, basta tanggapin niya. Dati, medyo makasarili talaga ako. Gusto ko kasi pag may binigay ako sa isang tao, dapat sa kanya lang 'yun, dapat di niya 'yun ibabahagi sa iba. Pero naisip ko na 'di tama 'yun. Kung anumang gusto ng taong 'yun na gawin sa binigay ko, ayos lang. Kung gusto niya itong itapon, ibigay na lang sa iba, o anupaman, ayos lang... basta hindi ko makita at hindi niya ibalik sa akin. Ang hindi nakikita ng mata, hindi ikinalulungkot ng puso. Sa kabilang banda, ang simpleng pagtanggap sa isang bagay na binigay mo ay makatuwiran nang ikatuwa mo - dahil kahit sa isang maliit na paraan, may tumanggap sa pagkatao mo at nagtiwala sa kung anumang maibibigay mo. :">

Kung may tatlong materyal man sa mundo na gusto kong matanggap bilang regalo, ito lang ang mga iyon: isang kuwaderno o kahit ano na magbibigay sa'kin ng inisyatibo para sulatan 'yun; isang refillable pen, para matagal kong makasama; at ang huli, isang waterball - isang waterball na may interesanteng mundo sa loob nito.

Kaibigan ko talaga ang bolpen at papel. Mahilig kasi akong magsulat at magbahagi ng mga simpleng ideya at bagay-bagay. Pakiramdam ko kasi, sa pagsusulat ako pinakamalaya. Noong bata kasi ako, mahiyain talaga ako. Sa totoo lang, sa tingin ko hanggang ngayon dala ko pa rin ang ugaling 'yun. Di na nga ako sobrang mahiyain, pero sobrang malihim naman. Kapag sa personal, may mga pagkakataong ila ba nauubusan ako ng mga salita para ipahayag ang mga saloobin ko. 'Di ko basta-asta maibulalas ang gusto kong iparating at hanggang ngayon, di ko pa rin alam kung bakit ganun nga. Kaya minsan, kinakausap ko na lang ang sarili ko sa aking pag-iisa, o kaya'y sa harap ng isang salamin.

Pero nabago 'yun nang nakilala ko ang dalawang kaibigan na alam kong habambuhay kong mapagkakatiwalaan. Tanggap nila ang mga ideya ko at kahit anumang saloobin ko. Ang isa'y handang ipahawak sa akin ang kanyang kakayahan at ang isa nama'y handang maging paunay sa aking mga nais iparating. Kapwa sila lagusan ng aking mga ideya; kapwa mga instrumento sa pagpapakawala ko sa aking sarili sa ideya ng minsa'y kasiyahan at kadalasa'y kalungkutan. Kapwa mga kaibigan sa pagtakas sa mga bagay na nakakaapekto sa akin lalo't tuwing ako'y nag-iisa.

Subalit may mga panahong kailangan ko ng daliang solusyon sa aking kalungkutan, yung tipong isang tingin ko lang ay ayos na. At sa dinami-ami ng materyal na bagay sa mundo, tanging ang isang simpleng waterball lang ang nakakagawa nun. Hindi ko alam kung anong meron sa isang waterball at napapangiti talaga ako kapag nakakakita ako ng isa. Lalo na yung tumutunog... pakiramdam ko mapayapa ang buong mundo at ang kaluluwa ko.

Marahil, gusto ko rin kasi ng isang mundong nababalutan ng tubig. Gusto ko rin itong nasa lalagyan na hugis bilog. At kung mabibigyan ako ng pagkakaon, gusto kong umiikot ang mundong iyon sa saliw ng isang musikang nagpapapayapa sa puso at isipan ng sinumang makakarinig.

Isipin mo...

Ang waterball mismo ang iyong mundo. Ang tubig sa loob nito ay ang buhay. Ikaw ang kung anumang nasa loob ng waterball. Ang patungan ng waterball na iyon ay ang mga paniniwala mo sa buhay at ang lahat-lahat ng tungkol sa'yo. At ang musika na iikutan ng mundo ay mismong ang buhay mo.

Isang katangian ng tubig ang pagkuha sa hugis ng kinalalagyan nito. At dahil bilog ang mundo mo, nangangahulugan ito nang walang-hanggang pag-okupa sa'yo ng buhay. Iikot-ikot siya sa mundo mo, dala ang mga bagay na maaaring magpasaya o magpalungkot sa'yo. Kaya dapat matibay ang mundo mo, dahil kapag hindi mo napaglabanan ang anumang dalhin sa'yo ng buhay, lulunurin ka nito... unti-unting magdudulot ito ng bitak sa mundo mo, at kapag tuluyang hindi mo ito kinaya, wawasakin nito ang mundo mo. At tulad ng salamin ng waterball kapag nabasag, ang mundo mo ay mahirap ng ibalik sa dati upang mabuo muli. Sa proseso, ulit-ulit mong masasaktan ang sarili mo, lahat 'yun o higit pa, mag-uugat lang dahil sa hindi mo napaglabanan ang mga binigay ng buhay. Napakalaking pagka-sayang.

Kaya dapat matibay din ang patungan mo, dahil ito ang pundasyon mo. Ito ang iyong mga puhunan para malabanan ang buhay. Ang mga salita mo, pananaw, ideya, at ang pagkatao mo - lahat ito tutukoy kung gaano ka katibay sa buhay mo. Ito ang magpapatatag sa'yo at ang susubok na panatilihing nasa posisyon ang mundo mo, kahit ilang ulit man itong tangkaing pabagsakin ng mga dagok ng buhay.

At ang pinakamahalagang elemento ng waterball ay ikaw. Dapat kahit ilang beses na alugin ito ng humahawak sa waterball mo, dapat manatili kang nakatayo at hindi basta-bastang nagpapa-agos na lang sa buhay. Dapat may desisyon ka, dapat may paninindigan ka. At mabuti kung sa bawat pag-alog Niya sa waterball mo, makukulay na mga palamuti ang babagsak sa'yo... habang ika'y nakatayo at naninindigan pa rin.

Pero sino nga ba ang may hawak sa waterball mo? Sino pa nga ba, kundi Siya. Siya ang susubok na alugin ang mundo mo paminsan-minsan. Para rin sa'yo yun, para matuto kang tumayo. Siya rin ang maglalagay ng tubig o buhay sa waterball mo at lahat ng maaaring makasama mo dun. At higit sa lahat, Siya ang pipihit ng musika sa mundo mo para umikot ito, kung gaano Niya ito kalakas pinihit, ganun katagal iikot ang waterball sa musikang ipapahiram Niya sa'yo. Sulitin mo ang sariling musika mo at subukan mong marating ang kung anumang inilaan Niyang katapusan nito para sa'yo - dahil sa dami ng waterballs na papahiramin niya ng musika, maaaring isang beses Niya lang mapihit ang iyo. :)

---

Ang dai ko na namang nasabi. Haha. Ito ang nakakatuwa sa bolpen at papel e, di nila ako pinipigilan. Haha. At pagdatng sa kanila, di ako nahihiya.

Mauubos at mauubos ang mga pahina sa anumang kuwaderno o sulatan. Ang panulat ko, maaari ring maubusan ng tinta para pang-refill. Pero kailanman, di ako titigil sa pagsulat. Kung kailangan ko itong isulat sa tubig ng aking waterball ay gagawin ko. Nang sa gayon, ang mga ala-ala, humalo man sa iba pang mga hatid ng ubig o buhay, mawala man sa aking gunita, dahil alam kong isinulat ko ito sa tubig ko, alam ko... patuloy silang umiikot sa akin, habang umiikot pa ang mundo ko.

^^^

GUSTO KO LANG NG WATERBALL, PASENSYA NA. -.-

--patricia

I KNOW YOU WANT ME. LOL

2009-12-13T07:32:00.000-08:00

Nakakapagod. Lam niyo yun? Para tayong mga batang nag-aagawan sa candy. Tama na. Tigilan niyo na ang paglantad sa lahat na kayo ang naaapi at nawalan ng tinatawag niyong "dignidad". Mukhang tanga na e. Lalo na kung alam niyo naman sa mga sarili niyo na kayo at kayo ang may kasalanan ng lahat. May mga tao lang talagang nahuhuli sa sariling bibig. Malas niyo lang at madaling inet ang mga bibig niyo. Haha. >:)

Okay, eto na naman ako. "Matabil na naman ang dila" - lam ko yan na naman sasabihin niyo. Sori na lang kayo, UP ako e. Kayo ba? >:D Hahaha.

Speaking of UP, LOL na naman ako para sa mga taong may bagong kinakalat na issue. Wag na mag-maangmaangan, alam ko na sa lupon na naman ng mga walang magawa sa buhay(Niyo, for short) nagmula ang issue na 'to. Haha. FYI, sa impokritang nagkakalat na di ako pumasa sa UP, hayy ewan. Marunong ka ba mag-net? Google mo neng, PATRICIA BELANDO SAMSON, UPCAT RESULTS 2009, tas kung kailangan mo ng interpreter, kahit yung marunong lang umintindi ng English pwede na. :) HAHAHAHA. HINDI AKO PENDING O NASA WAITING LIST, QUALIFIER AKO. PWEDE BA? A alam ko na, siguro yung pagkakaintindi niyo sa "Degree Program With Available Slot" ay Pending. Lol na naman. :)) Nauunawaan ko kung di niyo maintindihan ang mga terminong pang-UP lang. Lol lol lol. :) Pero para maputol na ang kamangmangang pinapairal (o pinipilit lang pairalin para may bagong topic), papaliwanag ko na lang. Ibig PO sabihin nun, di ako nakapasa sa courses na pinili ko para sa isang certain na campus ng UP, na PINASAHAN ko naman, which in my case is UP MANILA. AT, wag na wag niyong mamaliit ang UPM or what. Batid sa kaalaman ng nakararami, mataas ang QUOTA para sa campus na to, higit pa sa flagship campus na sa Diliman. Di naman siguro nakapagtataka yun dahil nga UPM ang original campus. Hay naku, mag-aral ng HISTORY! :)) (Pero dapat sa inyo VALUES to the nth LEVEL EDUCATION e, or, better, REHABILITATION na lang kaya?) >:) LMAO. >:DD

At ayaw niyo pa rin talagang patahimikin ang The Fog a. Haha. Go lang. Nag-eenjoy kaming PAGTAWANAN KAYO. :)

Pasko na mga tsong. Patahimikin niyo na buhay namin. Wag na magpapansin, pwede ba yun? At sana, sana,

SANA NGAYONG PASKO AY MAALALA NIYO LAHAT NG PANGUNGUNSINTING BINIGAY NIYO SA ISA'T ISA. AT SYEMPRE,

SANA MAALALA NIYO PA RIN KAMI. :D

LOL. >:D

(O, napataas na naman ba kilay mo? Haha. Relax, di ko naman binanggit name mo e. :) Sige ka, mabuking na naman kayo niyan. PWAHAHAHAHA.)

BLOG KO TO E? :)

Tama lang 'to.

2009-10-17T13:53:00.000-07:00

Sa sandaling sumakay ka rito, alam mo na sa sarili mo kung san ka patungo, kung san ka huhudyat ng pagtigil, bababa, at maglalakbay pang muli. Sigurado ako na halos lahat ng Pilipino ay nakasakay na rito - sa pinagtagpi-tagping mga piyesa at makulay na dinesenyuhan ng mga palamuti, sa jeepney.

Jeep ang pinili kong paghambingan dito. Hindi bus, kotse, taxi, eroplano, barko o kung anupaman. Mula sa istruktura at gamit nito, walang duda na ito ang pinakamalapit at nababagay na itulad sa isang parte ng ating buhay - sa pag-ibig.

Maghihintay ka ng sandali para sa jeep na magdadala sa'yo sa dapat mong patunguhan. Maraming mga jeep ang daraan, pero nasa sa'yo ang pagpili kung san ka sasakay. Sa sandaling sumakay ka na, kailangan mong magbayad at sabihin kung saan ka patungo. Sa paglalakbay, maghihintay kang muli. Marami kang pwedeng gawin sa loob, maaari ka ring tumanaw sa magkabilang bintana. Iba-ibang tao ang makakasakay mo at makakatabi. Ipagkakatiwala mo sa drayber ang sandaling iyon na dadalhin ka nga niya sa gusto mong marating. Sa huli, sisigaw ka ng "Para!", o kung anumang hudyat ng paghinto. Minsan lalagpas ng kaunti ang jeep. Minsan malayo pa sa destinasyon mo pag ibinaba ka niya. Anu't anuman, kakailanganin mo pa rin na maglakbay muli. Maaaring sumakay ka sa iba pang sasakyan, maglakad, o manatili sa pinagbabaan mo. Sa huli, ganun din, maglalakbay ka pang muli.

Malamang sa oo, halos ganun din ang pag-ibig di ba? Sa loob-loob natin ay may nabubuhay na ideya ng isang pangarap na pag-ibig. Aminin man natin o hindi, malaking parte ng ating buhay ang nilalaan natin para rito - para sa paghihintay sa pagdating nito. Maraming mukha ng pag-ibig ang daraan, ang iba'y hihinto na nga sa harapan natin at maghihintay rin sa'ting pagsama, ngunit sa huli, may mamumukod-tangi at pipiliin natin. Pipiliin natin yung sa tingin nati'y magdadala sa'tin sa katuparan ng ideyang matagal nating binuhay sa loob natin. Pipiliin natin yung sa tingin nati'y ligtas tayo at magiging sulit ang biyahe natin. Bakit? Dahil ayaw nating masayang ang bayad natin - sa buhay, ang ating mga sakripisyo. Gusto nating sulit lahat, umayon sa lahat ng ating plano. Marami tayong makikilala sa paglalakbay natin, pero kakaunti lang ang mag-iiwan ng marka sa'tin. Pero kung minsa'y hindi tayo sumasakto sa destinasyon na gusto nating tahakin. Sisigaw tayo ng "Para!" upang tangkain na hindi mapalayo sa ating patutunguhan. Pilit nating inaabot ang mga bagay ayon sa plano. At kapag lumampas na, minsa'y naiirita tayo. Simple lang, dahil di natin nakuha ang ating gusto.

Minsan din ay napapaaga ang ating pagbaba. Naranasan niyo na ba yung nakasakay na kayo sa jeep pero mapagtatanto niyo na mali pala ang sinakyan niyo? Madalas mangyari sa'kin to dati. At naulit na naman nga ngayon.

Akala ko malapit na ko sa ideyang yun, sa sarili kong ideya ng pangarap kong pag-ibig. Pero nagkamali nga ako. Malayo pa ko, pero kailangan ko ng bumaba. Itigil na ang rutang iyon at maghanap ng ibang daan, ibang makakasama, ibang jeep. Sa sitwasyon ko, parang ang hirap isigaw ang "Para!". Parang ayoko. PERO DAPAT. Siguro ay nadala lang ako sa makukulay na palamuti ng jeep na 'yon. Marahil dumagdag din ang magagandang lugar na aming kasamang dinaanan. Hindi ko naisip na maaaring ang jeep na sinakyan ko ay di para sa'kin. Di ko naisip na maaaring bago ako sumakay, ay may katabi na siya at kasamang naglalakbay. Dahil pinaramdam niya sakin ang saya ng paglalakbay na 'yun. Tama nga siguro, nadala lang ako sa lahat ng matatamis na salita at pakitang gawa na yun. Kumbaga, ako lang ang naka-appreciate. At sakanya'y wala lang yun lahat, dahil noon pa pala, may kasama na siya sa jeep na yun. :|

Tulad din ng pinagtagpi-tagping istruktura ng sasakyang iyon ang aking puso. Binalutan lang pansamantala ng mga palamuti, pero ang materyales ay ganun pa rin. Mapagpanggap talaga ang pag-ibig. Kung di ka talaga marunong kumilatis, paulit-ulit ka nitong maloloko, o dapat siguro sabihin ko na, paulit-ulit mo lang lolokohin ang sarili mo... at masasaktan.

Kaya ito ko. Pumara na. Ngayon ay naghahanap na naman ng bagong ruta at jeep na magsasakay. Isang parte lang yun ng buhay ko, marami pang mas masasayang darating. Tama lang na bumaba na ko. At kahit paulit-ulit na lang ay ito pa rin ako - naghihintay.:) Di na para sa jeep na yun muli, kundi para sa bagong paglalakbay na naghihitay para sakin. Sa susunod ay magiging mas maingat na ko, di na ko papaloko. Sa pagbaba ko naman ay nakilala ko ang mga bago kong "kaibigan" e. Yun ang di matatawaran ng anumang halaga ng bayad na binigay ko.:)

Lahat ay may dahilan.
Totoo pa rin 'to.:)

TBT tayo? :]

2009-09-14T07:09:00.000-07:00

Wala talaga akong hilig sa sport, pero dahil sa ang P.E. namin ngayong unang semestre ay table tennis (TBT), para akong walang pagpipilian kundi ang kahiligan ito... kahit bahagya man lang.

Normal na araw ng P.E.. Habang ang mga kaklase ko ay sobra ang excitement na maglaro ng table tennis (dalawang linggo kasi kaming walang P.E. kaya siguro ganun sila), ayun ako - tamad na tamad, walang excitement na nararamdaman. Normal na araw ng P.E. talaga para sa akin. Dahil nga sa wala akong magawa, pinagmasdan ko na lang ang mga kaklase kong maglaro. Parang ang sasaya nila. Di ko namalayan na ang tagal ko na palang nakatingin sa pinagpapasa-pasahan nilang bola. Kakaiba. Naisip ko na lang...

Ang laro ng table tennis ay parang laro rin natin sa buhay - mula sa pagserve ng bola papunta sa kalaban, hanggang sa paraan na dapat mong gamitin para maibalik ito sa kalaban. Ang bola bilang ang mga mararanasan natin - pagsubok, paghihirap, problema; ang lamesa na ating ginagalawan; ikaw bilang may hawak ng laro; at ang kalaban mo bilang ang buhay mismo.

Sabi noon ng Prof ko, dapat advantage para sa isang manlalaro ang pagserve ng bola. Dapat kapag binato mo ito papunta sa kalaban ay hindi na niya maibalik sa'yo para magkapuntos ka. Ganun din sa buhay 'di ba? Kung minsan, kapag hawak mo ang problema, gusto mo na lang itong ibato sa kawalan para hindi ka na mahirapan. Yun nga lang, minsan, kapag hindi pinag-iisipan ang bawat pagtira, pilit pa rin itong tumatalbog papalapit sa'yo - ibinabalik sa'yo ng iyong kalaban para subukang tirahing muli at maiwasan na ang pagkakamali. Kaya mahalaga kung papaano mo ibabato ang bola papunta sa kalaban mo para sa puntos mo: o sa riyalidad - para sa pagkatuto mo.

Mahalaga rin na alam mo kung saan papatalbugin ang bola para siguradong tumalbog sa court mo at sa court ng kalaban. Puntos ng kalaban kapag hindi tumalbog sa court ng kalaban mo ang bola. Sa buhay, dapat alam mo rin kung saan at kailan ka dapat gumalaw. Walang maidudulot ang padalos-dalos na pagtira at pagpapasya. Lahat pinagtutuunan ng pansin, kahit gaano man kalaki o kaliit ang bolang ibabato sa'yo ng buhay. Kailangan maging alerto para maasinta mo ito ng tama. Dapat pantay na pag-iisip at pagpapasya ang isaalang-alang. Mahirap magkamali... at masakit makita na ang bolang sinubukan mong ilayo sa'yo ay pilit na naiiwan pa rin sa'yo.

Ngunit sa laro, kailangan mo ring magpahinga. Kailangan mong mag-ipon muli ng lakas para sa mga susunod pang match... para mapag-isipan mo rin kung anong taktika ba ang gagawin mo sa susunod. At nang sa gayon, manalo ka na sa bagong hamon sa'yo ng buhay.

'Yan ang table tennis. Maraming mga katangian nito ang nagpapakita ng ilang mahahalagang parte ng buhay na dapat nating matutunan. Masarap maglaro. Pero mas masarap ang matuto habang naglalaro. 'Yan ang buhay, parang laro lang. Minsan talo, minsan panalo. Minsan matagal bago makamtan ang tagumpay, pero kaya nga may practice di ba? Lahat napag-aaralan. Mahalaga lang na wag kang basta bumigay. Wag kang basta mapagod. Ipakita mo sa buhay mo na ang mga problemang ibinabato niya sa'yo ay maibabato mo pang muli sa kanya at di na niya ito maibabalik sa'yo kailanman. At kahit hamunin ka niya ng ilan pang mga susunod na rematch, ipakita mo na kayang-kaya mo itong ipanalo - 'di dahil sa mas magaling ka na, kundi dahil MAS natuto ka na ngayon. :)

O ano, laro tayong table tennis?:)

PAG-IBIG ang itinawag nila dito.

2009-09-12T19:26:00.000-07:00

"The greatest thing you'll ever learn is just to love and be loved in return."

Samu't saring kuwento na ng pag-ibig ang aking napakinggan, iba't iba ang pagpapakahulugan, kanya-kanya ring paraan ng pagtanggap. Ewan ko kung bakit, pero halos lahat yata ng nagmahal o nagmamahal, sumasang-ayon sa ideya na kakambal na ng pag-ibig ang masaktan.

At oo, isa ako sa mga taong sumusuporta sa ideyang iyon. Totoo naman kasi e. Masakit magmahal. Lalo na kapag sobrang totoo... at kapag minsa'y bawal.

Bawal na pag-ibig?Hmm. Oo. Siguro. Medyo.

Pero, paano nga ba naging bawal?

Bawal ba dahil sa paningin ng nakararami, mali? Bawal ba dahil hindi maganda ang mga naidudulot - nananakit, naninira, nakabababa ng moral at dignidad? Bawal na pag-ibig dahil taliwas sa nakagawiang mukha nito. Anuman ang gawin, matagal na kasi itong nahusgahang maging bawal - hindi pwede at lalong hindi katanggap-tanggap.

Kaya siguro, maraming nababaliw sa pag-ibig, lalo na dun sa tinatawag nilang "bawal". Siguro sadyang ganun. Haha. Masaya rin kasi sigurong ipakita sa iba na hindi laging ang panig ng nakararami ang dapat sundin. Na ang moral at dignidad ay hindi dapat ibatay sa pananaw ng isang tao - higit lalo sa kanyang damdamin. Na kung minsan, hindi lahat ng nakagawiang TAMA ay habambuhay na TAMA.

Kanya-kanya kasing takbo ng utak at sigaw ng damdamin. Kanya-kanyang pagpapakahulugan sa kung anong TAMA at MALI. Maaari kang mag-react, pero hindi makatwiran ang mangialam at kumontra. Hindi porket tama na sa nakararami, tama na sa lahat. Ang buhay naman ay hindi labanan ng pananaw e. Ito ay labanan ng PAGTANGGAP at PAGPAPASYA.

A, basta.:) Sabi nga nila di ba, LOVE UNTIL IT HURTS NO MORE. Magmahal ka hanggang sa wala ka ng sakit na maramdaman, dahil doon lang sa panahong iyon mo matututunan ang magmahal ng higit pa.♥

Dahil sa huli't huli, masarap pa ring isipin na nasasaktan ka dahil nagmamahal ka. :) Masarap isipin na IKAW ang mas nasasaktan ... dahil IKAW ANG MAS NAGMAMAHAL.♥♥♥

---
trip ko lang ipost ulit.:)

Di mo na ba alam kung paano? :)

2009-08-30T04:23:00.000-07:00

Kung minsan, pakiramdam natin alam na natin ang lahat.

'Di na makikinig, 'di na manghihingi ng tulong sa iba.

Pero sa proseso,

matatagpuan na lang natin ang sarili natin sa isang saglit - nangangamba, nalilito, naghahanap ng mga kasagutan sa libo-libong katanungan.

Bakit ganito? Bakit ganyan? Paano nangyari 'yon? Pano naging ganyan? Walang katapusan. Araw-araw bagong paglalakbay para sa mga katanungan. Ganun talaga siguro, bawat araw ay may hatid kasing bagong misteryo at tayo bilang mga nilikhang di makuntento, patuloy sa paghamon sa lahat ng nangyayaring 'di maunawaan - kahit na kung minsan, nagiging pagpapanggap na lang ang lahat.

Siguro nga, mahilig ang taong magpanggap. Laging nagpipilit sa mga bagay-bagay upang palabasin na nasa ayos lang ang lahat. Minsan naman, ayaw lang talaga magpatalo, ayaw magpahuli sa sinasabing agos ng buhay. Pilit na tinatago ang lahat ng sakit, hirap, at kirot, mapakita lamang sa mundo na matatag siya, 'di matitinag ng anumang problema, makapangyarihan, at 'di mapapabagsak ninuman. Minsan nama'y nagiging pagpapanggap para sa ilang taong pinapahalagahan. Ganun din, tinatago ang sariling silakbo ng damdamin para lamang sa kapanatagan at ngiti ng mga taong 'yun. Sa huli, nababalewala ang sariling damdamin, naisasantabi ang tunay na mga nais at unti-unting nakakalimutan ang ideya ng kahit konting pagmamahal sa sarili.

Bakit ba takot na takot ang taong bumagsak, makita ng iba na siya'y nahihirapan na, na siya'y may kahinaan din? Ano bang mali sa masaktan at mabigyan ng oras ang sandaling sariling pagpapalaya sa damdamin at pagpunas sa ilang patak ng luhang pilit iniiyak sa katahimikan? Bakit ba takot na takot tayong mahusgahan?

Marahil, ito ay dahil sa kahinaan natin sa pagtanggap sa katotohanan. Palaging sinasabi na masakit ang katotohanan, ngunit kailan pa nakasakit ang isang bagay na nagpapalaya? Isang bagay na maaaring sagot sa lahat ng kalituhan, ngunit ayaw lamang nating tanggapin dahil hindi ito naayon sa ating sariling kagustuhan, sa kung ano ang ating inasam-asam at inasahan. Dahil hindi pa man nangyayari ang isang bagay ay may sarili na tayong ideya sa kabuuan nito, at kapag ang nangyari'y taliwas sa ideyang 'yon, masyado tayong nasasaktan, nahihirapang ilagay ang sarili sa mga susunod pang mga mangyayari. At sa isang saglit, matatagpuan na lamang ang sarili na nakakulong sa nakaraan... At pilit man nating isisi ito sa iba, alam natin sa sarili natin mismo na tayo ang may kagagawan ng lahat... At darating na lang ang panahon na maiisip natin ang lahat ng ating kamalian, maaaring sa isang banda'y huli na ito, pero walang dahilan para hindi na tayo umahon, dahil anu't anuman, sisikat pa rin ang araw, kikislap ang mga bituin, lulubog ang buwan - kailangang magsimulang muli.

Ang mga nangyayari sa buhay natin ay isa lamang sa mga napakaraming posilbilidad ng ating kaganapan. Maaari mo itong baguhin, ayon mismo sa iyong kagustuhan. Maaari mo itong sayangin sa pagkabulok nito sa nakaraan, pagkahumaling sa hinaharap, at sa paglimot sa ngayon. Paulit-ulit mo mang marinig pero dapat mo pa ring isapuso, "Ikaw ang may hawak ng buhay mo. Nasa kamay mo ang bawat kaganapan nito." :)

Kaya wag kang magtaka kung sa tingin mo sa ngayon ay alam mo na ang lahat subalit sa kinabukasan ay may bago kang katanungan. Dahil ganyan ang hatid sa atin ng buhay - isang malalim na palaisipan. Kung di mo alam ang sikreto sa paglangoy sa kalaliman nito, ikaw mismo ang magpapalunod sa sarili mo.

Ang bawat katanunga'y tanda ng ating pagyakap sa buhay.

Ang bawat mahanap na kasagutan ay isang posibilidad ng pagkatuto.

Mahirap mahinto sa lakbay na ito,

'wag tayong matakot. ;]

I lost my phone..:(

2009-08-26T20:53:00.001-07:00

Ayun. Wala pa ngang isang linggo pagkabili, nawala na. :(

The hell.:(
Yoko na mag-LRT.:(

Pano ko sasabihin kay mama? Grr. :(
Sayang iphone ko. T.T

Share lang. :D

2009-08-19T07:32:00.000-07:00

Kakatapos lang ng depex namin sa Computer Science 10. Keri ang exam. Sana pumasa.:D

Grabe, parang kada linggo ay may exam kami. Nakakabangag na. Haha.
Dahil nga sa late na natapos ang depex kanina, sama-sama na naman kaming kumain(Mcdo! Haha.:D). Block dinner ba. Nakakatuwa. :)

Ayun, gutom na gutom kami ni allen. Haha. Keri lang, di naman kami masyado nagpahalata e. Haha. Pagkatapos ng kainan, syempre kuwentuhan, tawanan, stolen shots (lol), at babuyan ng mga pinagkainan. :) Bata pa rin e?c;

Masaya naman silang kasama. Di naman totoo na lahat ng taga-UP e puro aral lang. :) Mas may sense of humor nga mga tao dun e. Di totoo na sa lahat ng oras e geek kami. (Kasali ba ko dun?) Haha. Pero kahit anong mangyari, di nawawala ang aura ng kaseryosohan sa pag-aaral. Eto yung totoong "having fun while really studying." ;)

Sa daan pauwi, may eksena kaming nasaksihan. 'Di namin alam pero may babae at lalaking nag-aaway. Super hinto naman kami. (halatang mga tsismosa!XD) Haha. Grabe, halos bugbugin na nung lalaki yung babae. May eksena pa siya na hinagis niya yung cellphone niya sabay sigaw. Haha. Di ko naman maintindihan kung bakit di lumalaban yung babae. Kala mo talaga nanonood kami ng peikula. Haha. Nung medyo nakaalis na sila, hinananap namin yung tinapon na cellphone. At ayun. Nahanap nila Jayson at Raffy sa may kanal. Pero pinulot pa rin nila a! Haha. Eto pa, bago yung cellphone, walang naging sira o gasgas pagkabato. Maganda yung model, adik yung lalaki bat niya binato. Haha. Ayun, di namin alam kung anong gagawin sa cellphone na yun. Dahil late na, napagpasyahang ipatabi muna ito kay allen. :) Bukas na namin pag-uusapan kung anong gagawin dun.:)

Mag-isa na naman akong bumiyahe. Grabe, naisip ko na lang, yung halos dalawang oras na biyahe ko araw-araw e nagiging tatlumpung minuto na lang sa'kin. Kumbaga, wala na yung tagal ng biyahe sakin.:) Nahahanap ko na ang sarili ko sa UP.:) Nice.

Antok na ko. Haha. Maaga pa bukas e.
Sensya, di ko lang mapigilan i-blog.:)

Goodnight world.:)

Gaano ba dapat katagal?

2009-08-11T17:30:00.000-07:00

(-_-): Ga'no katagal pa ba ako maghihintay?

...: Kung matagal para sa'yo ang habambuhay, maaaring ipalagay mo na na matagal kang maghihintay.

(-_-): Ganun? Pero nakakasawa na. Kailan ba darating ang araw na 'yun? 'Yung araw na tuluyan ko ng mahahagkan ang salitang matagal ng hinahanap-hanap ng aking pagkatao - kailan ba ako ganap na lalaya... magiging masaya?

...: Nasa paligid mo na lahat ng kailangan mo para mabuhay, kabilang na roon ang kalayaan at kasiyahan na hinahanap mo.

(-_-): Hindi ko maramdaman.

...: Kailangan muna ng pagkilala, tuloy-tuloy na pagtanggap, at pagtanaw ng mas malawak na hangganan ng pag-iisip. At saka mo ito mararamdaman ng buo.

-------------------------------------------------------------------------------------------------

Sa totoo lang, pinaka-ayoko talagang salita ang 'paghihintay'. Ewan. Di lang talaga ako sanay gawin 'yun. Mahirap kasi e, pero unti-unti ko na ring pinag-aaralan ngayon. Naisip ko kasi, kailangan ko rin pala 'yon. :)

(Nadestruct naman ako, tinugtog 'yung Nobody. :D) Haha.

Mahirap maghintay. 'Pag naghihintay ka, parang tinatanaw mo na rin ang bawat bukas na darating, pinaplano mo, umaasa ka ng bahagya, sa isang bagay na walang katiyakan kung mangyayari man o hindi. Masakit maghintay dahil kaakibat din nito ang salitang 'umasa'.

Bat kaya ganito ako? Malawak naman ang pag-iisip ko, pero ayoko talaga na naghihintay, tapos biglang wala naman pala. Hindi kasi ako pasensyosa. Siguro 'yon ang dahilan talaga. Mabilis magbago ang mood ko. Mahirap akong pakisamahan, kaya siguro bilang lang ang mga talagang nagtatagal sa'kin. :|

E lalo pa siguro ngayon, na sobrang dami nang nagbago sa'kin. Ngayon, paborito ko na ang magbigay payo sa iba. :) Wala lang, natuto rin kasi ako e. At nalalaman ko lalo kung pano ba ko mag-isip. Hindi ko na rin laging sinusunod ang nakagawian at mga paniniwala - kasi nga gusto ko ng bago e.

Pero kagaya nga ng sinabi ko kanina, natutunan ko na kailangan ko rin pala talaga sa buhay 'yon. Hindi ko makukuha lahat ng gusto ko sa isang iglap, kaya kailangan kong maghintay. At habang naghihintay, kailangan ko rin namang gampanan ang tungkulin ko. Mahirap naman kasi sa iba, puro lang hintay, wala namang gawa. Wala tuloy nangyayari.

---

(to be continued) :)

Isang hakbang patungo sa bagong yugto ng aking buhay.

2009-07-23T18:37:00.000-07:00

Natapos na ang yugtong 'yun. Punit na ang mga pahina ng mga sandaling kasama ko sila. Ang mga taong iyon na akala ko'y magiging pinakamasaya sa lahat, ay pinilit kong talikuran. Wala na marahil sa lugar ang maging malungkot ako, kailangan ko ng umalis sa puwestong nagpapahirap sa damdamin ko.

Ilang jeep at tren na ba ang nasakyan ko simula nang buksan ko ang bagong pahinang ito? Dalawang buwan. Maikli pa talaga ang panahong iyon para tuluyang makalimutan ang lahat. Hindi ako makawala sa lahat ng mga alaalang tila ba kusa na lang nililipad ng hangin sa aking isipan. Unti-unti, hindi ko namalayan na binabalot na naman ako ng nakalipas. Masakit pala talagang isipin na minsan kahit anong pilit mo, bumabalik ka pa rin sa lahat ng bagay na iniwan mo.

Paulit-ulit lang ang mga nangyayari. Minsan, parang nakakapagod na talaga. Lagi kong sinasabi na gusto ko ng "bago" sa buhay ko. Pero ako naman ang naglalagay sa sarili ko sa lumipas. Bakit kaya ganun?

Siguro... ganun talaga ang nararamdaman ko dahil hindi ko naman talaga tinalikuran ang lahat. May mga bagay, tao, at alaala pa kasi na gusto kong laging nasa sa akin. Ayokong mawala ang mga iyon.

Pero dumating nga ang araw na iyon. Isang normal na araw. Pauwi ako at naghihintay ng masasakyan. Nakailang stop and go na ang traffic light. Unti-unti nang pumatak ang luha ng kalangitan. 'Di muna ako naglabas ng aking payong. Kakaiba ang pakiramdam na 'yon - nang aking pagtingala at bigla na lang sumakto ang patak na iyon sa aking mata... pababa sa aking pisngi. Hindi ko alam kung bakit may bigla na lang kumurot sa aking puso. Hanggang sa ibinuhos na nga ng kalangitan ang lahat. Wala na akong magagawa kundi ang maglabas ng payong dahil wala pa rin ang jeep na inaantay ko. Ang tagal kong nalagi sa posisyong iyon. At sa wakas... nakasakay na rin ako. At nahanap ko na ang sagot sa tanong na iyon. :)

Parang kidlat na sumagi sa isip ko ang mga katagang ito...

“the minute you think of giving up,
think of the reason why you held on so long…”

At iyon na nga. Nagsimula na ang buhay ko sa pahinang ito. :)
At alam ko, ako na rin ang may hawak sa kung anong katapusan dito ang magaganap.

Oo. Nagbago na ako. :)

Do you think it is a must that you exist?

2009-07-08T01:44:00.000-07:00

Har. Ayun. Kakatapos lang ng Departmental Exam namin kahapon sa MATH 17. Iba ang exam sa UP. No sweat, just blood. Rawr.

Nakakaloka. Bukas Departmental Exam naman namin sa History 5. Grr.

Aral. Aral. Aral. 'Yun lang talaga nasa isip ko ngayon. (Weh?) Haha. Kailangan e. Har.

Ayun. Ano bang sasabihin ko? Hehe.

Nakakatuwa ang Philo 1 namin. Ang ganda kasi ng mga pinag-didiscuss ni Ma'am e. Nung Tuesday, Existentialism at Phenomenology ang topic namin. Natuwa naman ako dun sa existentialism.

Tinanong niya kasi, "What are your reasons for being?" at eto pa malupet, "Do you think it is a must that you exist?" Ang cute 'di baaa. Haha.

Syempre napaisip ako. Oo nga naman, ano bang mga dahilan ko kung bakit ako nabubuhay? 'Yung iba, sabi nila, para sa pangarap, sa pamilya, etc. Ako, hindi ko alam e.:) Haha. Pero malamang naman meron yan. Ang tanong e, ano nga 'yun?

Ako, hindi ako nabubuhay para sa kahapon o bukas. Hindi rin para sa susunod na sampu, lima, o isang taon. Sa tingin ko, nabubuhay ako para sa ngayon. :) Hindi sa wala akong pangarap sa buhay. Hindi rin dahil wala lang sa akin ang nakaraan. Lumipas na 'yon e. Ayoko ng mabuhay sa mga alaala. Ang tanging dala ko lang mula sa nakaraan ay ang mga aral mula sa mga pagkakamail ko. Ang bukas, isang malaking katanungan. Walang nakakaalam kung ilang bukas pa ang darating. Kaya pinakamahalaga ang ngayon. Dahil ang lahat ng bukas ay maaaring dumepende sa ngayon.

Araw-araw, bagong buhay. Araw-araw ay bagong rason para mabuhay. Maaaring nabubuhay ka ngayon para sa pangarap mo, pero bukas, baka iba na ang pangarap mo, iba na ang gusto mong maging... iba na ang rason mo para mabuhay.

Sabi nila, pinakamasaklap na mangyayari sa'yo ay ang mabuhay ng walang dahilan. Totoo naman 'di ba? Pero sa tingin ko, mas masaklap ang isang buhay na nasayang lang, o nagpasayang lang. 'Yung tipong, pinaubaya na lang sa panahon... 'yung mga araw na dumadaan na walang nangyayari - walang pagbabago. Sabi nga nung isa kong nabasa sa notebook na 'yon, Nasa sa'yo na lahat ng kailangan mo para mabuhay - inaantay lang ng mga ito na ma-recognize mo sila. :) Minsan kasi, masyado tayong mapili... 'yan tuloy ang daming nasasayang. At sa huli, wala ka nang magagawa kundi ang magsimulang muli. Hayy.

Ayon. Inaantok na ko. Hehe.

Hindi talaga natin dapat sanayin ang sarili natin sa mga bagay na pwede namang wala. -Bob Ong.:)

Nothing is really necessary. Totoo kaya 'yun? :) Hayyy.

So be it.

2009-06-26T06:06:00.001-07:00

Iba nga talaga ang college. :)

Ayun, halos dalawang linggo na rin pala. Yes. c; Nakakatuwa, nakakapanibago ng bahagya, pero so far, masaya. c;

Maganda naman ang isked ko. Tama lang. Hindi na ko nalelate (Yes!). 'Yun nga lang, nakakaburyong ang biyahe. Haha. Pero okay na rin 'yun, parang parte na rin ng pahinga ko. Grabe, nakakatulog na ko sa jeep ngayon! Haha. c: Akalain mo 'yun. Tsaka okay rin na mahaba ang biyahe ko, nakakapagsarili ako. :) Har?

Ano pa ba? Mmm. Okay naman sa block namin. Masaya.:) Tsaka iba talaga 'yung awra e. Lahat kasi talaga nag-aaral. :) O di ba, nakaka-inspire.:) Syempre ganun talaga pag mga iskolar ng bayan. :)) Haha. c; Tsaka may mga sense kausap ang blockmates ko. Yes! Haha.:) Nakakaaliw din 'yung mga lagi kong kasama, lalo na si Erlat. Haha.:) Go Present!:)

Ngayon ko lang naranasan ang salitang "mag-aral". Haha. :) Hindi naman kasi 'to ganun kauso nung hayskul. Ayun, masaya rin naman pala mag-aral, 'yung totoong aral. :) Ayoko ata ng singko! Haha. c: Wala naman sigurong may gusto e. Basta, kailangan mangyari ang mga mangyayari. (Ano daw?) c;

Evil is the privation of what is due. :)

No matter what, it will never win over what is meant to be.

Yes? :)

'Nobody's Perfect' nga ba talaga?

2009-06-19T06:16:00.000-07:00

Madalas ko ng marinig ang mga katagang 'yan noon pa man. Nobody's perfect - sino kayang nagpauso nito? Hehe. Ibig kong sabihin, bakit naman kaya niya nasabi 'yun?

Perfection. Lahat naman siguro nagnanais nito - sa itsura, hugis ng katawan, katalinuhan, etc. Marami talaga sa atin ang naghahangad ng kaperpektuhan. Bakit? Simple lang, hindi talaga tayo kontento sa kung anong meron tayo sa ngayon. Hindi matapus-tapos na mga kagustuhan. At kapag nakuha na ang isang gusto, may bago na namang hahangarin. Ang labo no? Hindi kaya napapagod ang tao sa kakaisip ng ganun, hindi kaya tayo mapapagod?

Oo, siguro, hindi nga.

Napaisip lang ako. Wala ba talagang taong perpekto? Matagal na nating tinanggap ang ganyang mga paniniwala - walang taong perpekto - lahat nagkakamali - lahat din ay may karapatang itama ang nagawang kamalian. Kung ganun ba talaga e, may kalayaan din tayong sayangin ang mga mauunang darating na pagkakataon? May kalayaan tayong magkamali dahil sa huli ay maitatama rin naman natin ito?

Hmm. Sa tingin ko, lahat ng tao ay may taglay na kaperpektuhan. Pano?

Simple lang. Sa mata, sa ilong, sa labi, sa kilay, kulay ng balat, sa buhok - sa kung ano ang itsura natin. Ang mata mo ay perpektong itinugma sa iyong kilay. Ang ilong, tainga, buhok at labi mo sa iyong mukha, lahat perpektong pinagsama-sama. Ganun na rin ang kulay ng iyong balat sa hugis ng iyong katawan. Kung ano ang itsura natin ay dahil sa kaperpektuhan ng plano Niya. :) Nasa sa atin na lang kung pano natin tatanggapin na magkakaibang perpeksyon ang ibinigay Niya sa lahat ng kaniyang nilikha. Tayo ay perpektong nilikha na kaiba sa lahat - natatangi, walang katulad. c;

Naniniwala rin ako na hindi sapat na ikatuwiran na mali ang isang naging desisyon dahil lang sa hindi ito sumang-ayon sa kung ano mang inaasahan nating mangyari. Kung bakit ba kasi isip tayo ng isip para sa bukas, samantalang yung ngayon hindi natin naiisip. Hindi natin napapahalagahan yung mga bagay na meron tayo dahil sa pinuno na natin ng sangkatutak na plano para bukas ang sarili natin. Kaya wala rin sa lugar ang magsisi, mas angkop ang matuto at bumangon nang mas matayog pang muli.

Sa huli, nasa sa atin pa rin talaga ang lahat - nasa paraan ng pagtanggap at pagsasabuhay. Buhay mo 'yan e. Wag dapat iasa sa iba at lalong wag ikumpara.

You can be as perfect as what you would want to be, as what you define by it.

The bottom line still is,

Everything's up to you.:)

UP Ako, IKAW? :D

2009-06-15T07:35:00.000-07:00

Eto na nga. COLLEGE dude na ko.:D Ang bilis lang talaga ng panahon! :D

Ayun, first day kanina. Har. Ayos naman ang lahat. Buti na lang at marami na kong kakilala sa mga blockmates ko. Hindi na mahirap maki-get-together.:D

Ano pa ba kukuwento ko? Haha. (Antok na ko.)

Mmm. Badtrip ang P.E. Hehe. Kahit ano naman atang P.E. hindi umaaprub sa'kin. Ewan ko ba. Bakit kaya table tennis ang P.E. namin. Har. (May bola.) Tsk. Takot pa naman ako sa bola. (Haha. Ang liit-liit lang naman nun.) Pero kahit na. Tsk. Ang mahal pa naman nung paddle para dun. Pero wala e, ganun talaga. :D Pano kaya ako makaka-survive nito? :) Wink.

Na-eexcite ako sa Philosophy. Aarrghh. :) Nakakatuwa kasi yung mga pag-aaralan. Parang hindi na ko makapag-antay! Haha. :D

Nothing is ever accidental. :D Remember that, okay? :)

Ge, good night people. :D

Mamimiss ko SILA.

2009-05-29T08:42:00.000-07:00

At walang duda,
ito ang pinakamasayang araw sa buwan na ito para sa'kin.:)

Hindi ko alam kung bakit ganito na lang ang nararamdaman ko ngayon. :) Pagkatapos ang mga araw ng pahirapang paggising sa umaga, pagtitiyaga sa siyam na oras ng klase, pag-uwi nang sobrang pagod, at pagharap sa isang bagong yugto na ito ng aking buhay; MASAYA AKO. :) Masaya ako sa hindi malamang dahilan, kaya marahil, tunay na kasiyahan nga ang nararamdaman ko.

Kanina, huling araw na ng aming SOEP (Summer Orientation Enrichment Program). Nagkaroon ang limang pangkat ng SOEP, Ang Gonzales, Palma, Tan, Benton, at Bartlett, na magpresenta ng isang natatanging palabas kada seksyon at makilahok sa mga palaro. Nagkaroon ng Trivia Game, Section Presentation at ang labanan ng mga SOEP Mama at Papa na highlights talaga ng araw na iyon.

Nakakatuwa. Sa totoo lang, buong programa ay tawa lang kami ng tawa. :) Haha. :) Proud na proud ako sa aming SOEP Papa na si Allen. :) Grabe, mabaliw-baliw kami dahil sa kanya.:) Ayun, mahaba ang naging programa. Hindi ako matatapos kung ikukuwento ko lahat.:)

Ang isang ipinagtaka ko lang ay... nung nagpapalabas na yung iasng seksyon na yun, parang naiiyak na ko. Hindi ko talaga maintindihan. Parang may isang film ng alaala ang bigla na lang nag-play sa utak ko. Pero ayoko nang isipin yun. Kaya fast-forward na lang tayo...

Sa huli, binanggit na nga yung mga nanalo. Panalo ang Bartlett sa Trivia Game, si Allen din ang itinanghal na SOEP Papa '09, at ito ang pinakamasaya sa lahat, BEST SECTION ANG BARTLETT! :) Grabe, yun ang pinaka-nagpasaya sa araw ko.:) Hayy.

Inaamin ko na parang nag-iba na talaga ang pakikitungo ko sa ibang tao. Kadalasan, wala akong gana na makipag-usap kahit kanino. Marahil, dala na rin iyon ng napakaraming problema na dinanas ko tungkol sa mga kaklase ko. Parang ayoko nang makisalamuha sa kanila noon, parang natakot akong magkaroon ng mga bagong tao sa buhay ko. Pero hindi pala dapat ganun. Dapat hindi ako magpaapekto sa mga taong pilit na nagpapabagsak sa'kin. Naisip ko na hindi dahilan iyon para magkaroon ng pagbabago sa aking sarili. Kung hindi nila ako kayang tanggapin pa, wala na akong magagawa doon. Naniniwala naman ako na kapag may kinuha Siya sa'yo, higit pa doon ang ibabalik Niya. :) At sa tingin ko, totoo nga ito.:) Hindi ko man mahabang panahon nakasama ang mga taong ito, hindi man kami naging malalapit sa isa't isa, wala pa mang magagandang alaala, napasaya na nila ako. Muli, nalaman ko na naman ang sagot sa isang malaking katanungan noon, nahanap ko rin ang rason kung bakit nangyari ang mga bagay-bagay. 'Yun ay dahil sa kanila - nagpapasalamat talaga ako at sa seksyon na ito ako napunta - ang BARTLETT.

Isang linggo na lang ang nalalaan para makapagpahinga ako at maihanda ko ang sarili ko para sa totoong buhay. :) Kinakabahan ako, marami akong gustong patunayan - sa mga tumatapak sa'kin, sa mga hindi naniniwala sa kakayahan ko, sa pamilya ko, at higit sa sarili ko.

Sa ngayon, ako'y nasa gitna ng isang naglahong lumipas at hindi tiyak na bukas. Hangga't may mga taong naniniwala at nagtitiwala sa'kin, hanggang nasa sa'kin ang pananalig ko sa Kanya, alam kong hindi ako maliligaw. :)

Hindi mahalaga kung paano ka bumagsak,
Ang mahalaga ay kung paano ka bumangon.:)

Horoscope. :)

2009-05-28T06:24:00.000-07:00

Taurus (Apr 20 - May 20)
The Bottom Line

If the people around you over react to an explosive situation, you must stay cool.

If other people around you over react to an explosive situation today, the worst thing you can do is follow their example. Screaming at someone who has been rude or inconsiderate isn't going to mitigate the stress, it will only increase it. Be mindful of your role in every conversation, and try to be a force for mutual respect, not power struggles. You will have to take the high road today. Another day will come to get down and dirty.

Ayun o! Haha.:) Saktong-sakto a! :) Hmp. Hmp. Nice. Sana naman ma-realize din yan nung iba.:)

Bukas na ang last day sa SOEP. Huhu. :|

FIDDLESTICKS!

2009-05-26T03:00:00.000-07:00

Eto ang lahat ng kalokohan ng CACTI. Paki-analyze na lang ha? :)

From:

CACTI Does not wish to receive Friendster emails

Date: 05/18/2009 7:16 pm

Subject: ???

Message:

Uhuh?

Yup okay.

Greetings...

thank you for welcoming us from your planet locally known as, earth.

we want to know if you are the real Mysteriozasz for we want to negotiate with them, will you comply?

From:

CACTI Does not wish to receive Friendster emails

Date: 05/18/2009 7:49 pm

Subject: Re: ???

Message:

patricia wrote:

> If you think that we're as idiot as you are, haha, sorrryyy.:) how were you able to link to my profile? haha. it means, most probably, excellence ka.:) SLOW. at kelan pa nagkaroon ang FOG ng second generation? wala pa kaming mga anak!!!!:) sikat na talaga kami a.:) nice. nakaka-excite kayo.:)

1 Hohuho, so hindi mo talaga makuha ang idea (Hmmm TYPICAL FOR AMATEURS)

2 Idiot? we? hhmmm well actually we're not idiot enough to think that your one.

3 there are many ways to link to your profile. hihihi,

4 Generation (Just like we said, you're an amateurs) second generations doesn't always mean as descendants from you, come on it's irony and logic, too much for common sense, at least for you.

5 I agree, sikat kayo, in fact I'm a fan...

6 thanks for the excitement anyway,

and PS.

apology status: not accepted

we'll accept your sorry once you discovered who we are, pag nagawa nyo excellence, go ahead, expose it. I have nothing to lose.

From:

CACTI Does not wish to receive Friendster emails

Date: 05/18/2009 8:21 pm

Subject: Re: ???

Message:

hindi lang ako ang nag-iisang patricia samson sa mundo. haha. :) tama ka, madali lang mag-search sa web browser, pero pano niyo naman nasabi na ako nga yung patricia samson na involved sa issue ng mysteriozasz? unless kilala niyo talaga ko.:) OH COME ON.:)

We apoligize for our mistakes we don't know that your planet is already capable for cloning technology, maybe your not the one we're looking for.

Pro-fog: the FOG II is clearly not the FOG I(Which includes marissa, pat, wendys, jeanette and erika. they have nothing to do with this). tinatanong niyo kanina kung kami ba talaga yung mysteriozasz. so anong ibig niyong sabihin sa nilagay niyo sa chatbox?:) nagpapasikat lang kayo.:)

Uhmmm yeah, it's true nagpapasikat kami,

whatever you think of it. about the chatbox... well ang ibig sabihin namin ay hindi kami kayo (so simple).

Iba ang mysteriozasz sa FOG, duh.

3 welcome

as if naman magso-sorry ako sa'yo.:) wala akong panahon sa inyo. mga wala kayong utak.:) ahaha. wawa man. kulang kayo talaga sa pansin noh? hindi niyo kami makukuha sa ganyan. :) mas pagbutihan niyo pa ang plano niyo sa susunod. sobra na yang kahihiyan niyo a.:)

uhuh you just did say sorry, remember?

We don't have brains? Irrelevantly corny.

Uhuh papansin kami, so what.

at hindi namin kayo kinukuha we're trying to negitiate...

Actually we don't have plans not even a masterplan just think of it as we,re suiciding,

Humiliation? well amm yeah we're trying to humiliate ourselves...

PS. I'll pray for you, may all Gods of all Religions, Forgive you...

From:

CACTI Does not wish to receive Friendster emails

Date: 05/19/2009 2:55 pm

Subject: ??? The Boohoo

Message Message:

Promise, nakakaawa ka talaga, Valedictorian ka pa naman sa isang school na tinatawag na Jusge Juan Luna, saksakan ng katangahan

he sorry, our words are verified as genuine, we don't take it from no where.

Fine, hindi nanga kami FOG II, it's CACTI (Confederate Alliance of Cyberpunk Threats Initiative) Got it memorized? oh We forgot, We guessed that you might have a short-term memory loss,

well for us aliens, the negetiate is a "typographical error" di mo alam? oo nga pala, bobo ka in reality.

Cge We'll tell you, A typographical error (shortened as typo) is a mistake made during, originally, the manual type-setting (typography) of printed material, or more recently, the typing process.

Yeah! you got it! we're all desperate after all what the FOG did.

Thank you for the compliment, but still rejected,

Yeah, We're concerned about you, We actually pity you, we can't even believe you're this stupid "pag nakaaway".....

No wonder what voodoo spell you perform in order to massacre us all.

O di ba, nakakaloka? Haha. :) Ayun. Hindi na sila nakapag-message pa kasi binago ko ang lahat-lahat sa settings ng profile ko. Blinock user ko rin kasi sila.:)

Meron pa pala! :)

Eto naman ang comment ng LOVE ONE ko.:)

★MeSsOpHeEa!★™
Posted 05/18/2009 9:22 pm
...Tignan mo wag mo kong gaguhin Patricia,alam kong mabait ang parents ko pero ito lang masasabi ko, di rin sila tanga katulad ko!!!...Hay nako kung lahat rin naman ng VALEDICTORIAN,katulad mo, pwes mas deserving pa si Paolo maging Valedictorian!...

...React ka kaagad diba updated mo yung bago mong account...CACTI CACTI pa kayo ha!...Hay nako hindi mo iniisip ang sasabihin ng ibang tao..sirang sira na kayo sa masang pilipino...

...HALATA na HALATA na kayo...nakakasawa!...
...Pwede ba kayo nga mag-aral na lang kayo mabuti,lalo ka na Patricia,VALEDICTORIAN ka diba,dapat sinusubsob mo ang sarili mo sa pagbabasa ng libro at hindi sa paninira ng kapwa!...I think kahit VALEDICTORIAN ka, kailangan mo magrepeat ng Values Education 1 to 4 o di kaya GMRC from Grade 1 to Grade 6!...

...Ewan ko sayo..Kaya nga kita LOVE diba...

...Prepare for the Doom ha,DOOMDOOMIN niyo mukha niyo,Fogfogin niyo mukha niyo...ABOVE NORMALS!...

From:
★MeSsOpHeEa!★™
Date: Monday, 18 May, 2009 8:11 AM
Subject: pATRICIA!!
Message: ..ANONG ORAS BA GUSTO NI MARISSA? PAKISABI RIN KUNG SAAN? MAY PASOK DAW KASI SI JOEMAR.. BUSY AS YOU ARE.. KUNO!PARA NAMAN MAKAPUNTA SIYA AT PARA MAY THRILL..
..HINDI LANG KITA MAHAL.. MISS NA RIN KITA.. MISS NA KITA PAGDATING SA PAKIKIPAGPLASTIKAN.. AYT?
..HUWAG MOH BALIGTARIN ANG SITWASYON AT MAGING KAMI.. MAALALA KOH, LAHAT UN MESSAGE KOH.. GUSTO MOH IPADALA KOH ULIT..
..BE ORIGINAL NAMAN, BULOK NA STYLE NG FOGS EH.. GAGAYAHIN PA BA NAMIN, LAOS NA..
..I MAY NOT GOOD IN ENGLISH AS YOU ARE? BUT THEN, I WOULD NOT LET ANYONE BELITTLE MY PERSONALITY..
..PERPEKTO KA KASI, WALANG MALI SAYO.. DI KA NA MA-REACH NG MGA TAO AROUND YOU..
..WAG MOH IPAGYABANG NA MATALINO KA, KASI ANG TALINO HINDI MADADALA SA KABILANG BUHAY..
..WATCH YAH ATTITUDE..
..YOU MAKE ME LAUGH WHEN I DON'T EVEN WANT TO SMILE... PATAWAWERS ANG MGA FOGS EH..
..AT SA TANGA TANGA ISSUE.. IKAW LANG ANG NAGIMPOSE NUN..
..DON'T WORRY ILLOGICAL GIRL, MAY KOPYA AKO NG MESSAGES AND I CAN PROVE THAT..
..YOU'RE SO SMART, KUNG MATALINO KA, HINDI MOH DAPAT KAMI PAPANSININ DB?
..INNOCENT EFFECT KA PA..
..DUEL NA ITECH..

Yan ang "mas mabuting tao". :) Ewan ko, sabi niya e. :) Haha.

O di ba, sabi ko naman sa inyo e, FIDDLESTICKS! :) Yan ang magagandang gawain. Yan ang may pananalig sa Diyos.:) Haha. Nakakatawa.

Ang susunod na ipopost ko naman ay ang mga mabubuti, NAPAKABUTING messages sa cp ko. Galing pa rin sa LOVE ONE ko. :)

Abangan? Haha. :)

O baka, nakalimutan mo na, BLOG KO TO. :)

wag kang mangialam. >:)

Akin na lang 'yun. :)

2009-05-21T06:00:00.000-07:00

Aww. :)
Baka may dumating na namang scholarship. :]
Nice. :D

Har. Sayang. Hindi ko na na-avail yung dalawa kong scholarship, yung sa SM Foundation at SYDP. Haha. 'Yung sa SYDP kasi, parehong government institutions sila ng DOST. Kaya ayun, hindi pwede.:) Tsaka maliit lang naman allowance ng SYDP, Php 2ooo lang per month. Tapos, hindi totoo na Php 40ooo yung ibibigay nila para sa tuition mo. Ibibigay lang kung magkano yung halaga ng tuition mo. Ayun. Mas okay yung DOST. Akala ko hanggang Php 6ooo lang ang cover nila sa tuition. Pero hindi pala, parang full na rin e. Wala naman kasi akong binayaran.:)

Ayun. Yung isa pang scholarship na malamang ay makuha ko rin (Haha.:)) ay yung sa Rotary Club of Downtown Manila. Maganda nga yung scholarship na to kasi payag silang makipag-combine sa iba pang scholarship.:) Nakakatuwa kasi pantay din sa DOST ang allowance nila.:) Wee. :)

Haha. A, basta. Happy ako kasi wala na kong nababasa na mga walang kwentang bulletin ng mga "green ones". :) Ahaha. Alam niyo yung "green ones"? A, yun ang tawag ko sa mga

They call it Karma.

2009-05-20T05:43:00.000-07:00

Weren't you the one that said that you don't want me anymore.
And how you need your space and give the keys back to your door.
And how I cried and tried and tried to make you stay with me.
But still you said that love was gone and that I had to leave.
Now you, talkin' bout a family
Now you, sayin' I complete your dream
Now you, sayin' I'm your everything
You're confusing me
What you say to me
Don't play with me
Don't play with me.
'Cause what goes around, comes around.
What goes up, must come down.
Now who's crying, desiring to come back to me?
What goes around, comes around.
What goes up, must come down.
Now who's crying, desiring to come back?

So tell me, when is enough really enough? :)

Tapos na ang lahat sa atin.

2009-05-18T23:43:00.000-07:00

Taurus

Popularity is totally overrated -- who cares if the masses love you? Love yourself.

Hindi ako nakapasok. Hmp. How sad. Miss ko na ang Bartlett. Ayii. :]

Ayun. Depressed na 'ko. Haha. Hindi ko talaga maintindihan ang sarili ko kung bakit ganito na lang ang lungkot na nararamdaman ko. Kung tutuusin dapat magalit na talaga ako, pero hindi e. Nalulungkot lang ako. Hayy. :'(

Ayoko na talagang magpaapekto sa inyo. Ayoko na kayong isipin. Pero ayaw niyo pa ring tumigil. Ano bang inaantay niyo? 'Yung lumuhod ako sa inyo at humingi ng tawad sa isang bagay na hindi ko naman ginawa? Unti-unti niyo kong sinisira. Nakakapagod na. Alam niyo yun, sobrang unfair niyo talaga. SOBRA. Dahil lang pala sa isang walang kuwentang blog na 'yan, masisira ang lahat at mamaliitin niyo ko ng ganito. Ayos lang. Ipagpatuloy niyo lang ang pag-apak sa pagkatao ko. Baka ikaasenso ko pa yan. Haha.:] Kayo, yung mga taong katulad niyo, mark my word, wala kayong mararating sa buhay. Pagsasawaan din kayo ng mga tao sa paligid niyo. Mawawala rin lahat ng ipinagmamalaki niyo ngayon. At pagdating ng araw na 'yon, hindi ako makikisimpatiya sa inyo. Alam na ni Papa God kung anong dapat para sa inyo.:]

Bago niyo ako maliitin ng ganyan, bago niyo ko sabihan ng kung anu-ano, TIGNAN NIYO MUNA 'YANG MGA SARILI NIYO. Baka sakaling mapagtanto niyo yang mga ginagawa niyo. Pero imposible na rin yon, wala naman kayong pinakikinggan e. Kung gusto niyo ng away, away agad. Haha. Hindi niyo pinag-iisipan yang mga ginagawa niyo.

Ipinagmamalaki ko talaga na matalino ako dahil naiintindihan ko kung bakit nangyayari ang mga ito ngayon. Tested and proven na yan. Kaya wag niyo kong pinag-papayuhan ng kung anu-ano. Alam ko kung ano ang pinakamabuti para sa sarili ko. At hindi kayo ang magdidikta sa mga dapat kong gawin at sabihin. :]

Tigilan niyo na ko ha? Pwede? :] Oo at may karapatan kayong sabihin ang gusto niyo, pero alamin niyo muna kung saan ang hangganan niyo ha?

Ayoko na sa inyo. Mahal ko ang sarili ko masyado para magsayang lang ng oras sa inyo. Mas marami pa kong mahahalagang bagay na dapat gawin. Marami akong pangarap sa buhay, hindi kayo ang sisira sa akin. :]

"Never explain yourself to anyone
Because the one who likes you, doesn't need it
And the one who dislikes you, won't believe it."

Dapat matagal ko ng naisip yan. Haha.:] Wala na kong dapat pang ipaliwanag sa inyo.
Tapos na talaga 'to.

I'm someone with a kindred spirit. :)

2009-05-16T07:44:00.000-07:00

Whoa. I can't believe it's Saturday already. :) I've been waiting for the weekends to come. Finally, I can have a rest after those insomnious days. :)

Really, at first, I thought our SOEP would not mean so much to me, but as days passed by, I started loving everything about it. (except for the fact that I really have to wake up that early. :] ) However, I'm starting to get used to it - sleeping around 2:00 in the morning or even sometimes 3:00-4:00 and finally waking up at 6:00. Haha. Though whenever I come home, I really feel effete, but it's all right. :) What's important is I've learned a lot, met new friends, and totally had fun.:)

Just about last night, I was really cramming to finish reading the novel for our book report. I eventually finished 38 chapters of it at around 3:15 in the morning. And just then was I able to write my book report. >:) Well I guess that's better than what my other classmates have done.:) Haha. They just did theirs a while ago during our break.:) Hmp.

Everyone is to read his book report in front and answer some questions from the audience. Gawsh! I didn't really know what to do. Though I've been trained to speak in public, I really felt uneasy to speak in front of people I don't even know and add the fact that our professor has to be listening as well. OMG. Har.

However, when I was in front, I think I really did well. Haha. I wasn't that nervous at all and I was comforted by the smile of my professor when I quote the line of Anne Shirley, the protagonist of the novel Anne of Green Gables. :) After I've read, they applauded continuously. :) What a feeling!:)

I really can't hide how overwhelmed I was then, especially when our professsor said, "You know, I guess if Anne Shirley will be alive by today, she will also consider you as someone with a kindred spirit." I don't know how to react on it, so I just smiled. Truly, I smiled.

That line reverberates to me until now. :) I will never forget such compliment from one of my first professors. Well she was actually our English mentor and honestly up to now, i don't really know her name. Haha.:)

I really feel good today.:) Gawsh. I'm really happy... truly happy.:)

I'm a Femme Fatale. >:) Haha.:)

2009-05-13T07:35:00.000-07:00

Har. Masaya naman ang klase ko sa SOEP. Mababait 'yung mga kaklase ko. Section Bartlett kami. Haha. :)

Kanina, akala ko hindi na ko makakapasok. Umm. Akala ko late na 'ko. Ang tagal kasi ng dyip na TOKI sa Diliman. Puro IKOT 'yung dumadaan. Buti na lang, mas late si Sir kaysa sa'kin. Haha. :)

Ayun. Nakakatuwa 'yung teacher namin sa Math. :) Ang dali niyang kausap, tapos napaka-approachable pa. :) Buti hindi terror.:) Kanina nga, hindi na kami nagklase e. Bale, 'yung apat na oras naming klase ay naging dalawa na lang. Haha. :) At anong ginawa namin? Ayun, nagkantahan. Hmp. Nakakahiya. Haha. Syempre kumanta ko. Game naman lahat e. Tsaka lahat kumakanta talaga. Hehe. :) Nakakatuwa si Sir talaga. :) Bata pa kasi e, 22 pa lang. Magaling pa magturo.
As in. :)

'Yung English teacher naman namin, hmm, okay naman. Ang ganda ng accent niya. :) Tsaka dire-diretso magsalita ng english. Napaka-fluent.:) Ayun, medyo madaldal talaga siya. 'Yung tipong pag may naisip siya na interesting para sa kanya, sinasabi niya kahit nasa kalagitnaan kami ng klase. Hehe. :)

Nakakatuwa rin kasi nagbigayan na ng stipend for the first two weeks. Haha. May Php 1500 na ko kahit tatlong beses pa lang ako umaattend.:) Nice.

Ayun. Kailangan ko ng gawin ang book report ko. Sa Saturday na kasi ipapasa e, tapos babasahin pa 'yun sa harap ng klase. Paktay. Hehe. Tatlong araw na lang ang natitira para matapos ko 'yun.:)

Medyo nasasanay na rin ako sa napaka-agang gisingan. :) Keri lang.
Go Pat! >:)

THIS PREDICAMENT WEIGHS ME DOWN.='(

2009-05-11T07:17:00.000-07:00

I don't know. I can't really explain what I'm exactly feeling at this moment. :'( And I really don't understand why despite all those sh*t words from all of you, I miss you.

All I know now is... nothing. Everything seems to be vague. I don't know whom to listen, whom to talk to... whom to trust. :'( I really don't understand how everything went this way. To find myself in this sorrowful plight alone, with MYSELF AGAINST ALL OF YOU, breaks me. Yes, I admit that I'm not someone to consider as a very good friend. I know I'm not nice, and most of the time, I annoy people around me. I may not be expressive, but I know how to value people around me. It might not be a pronounced one, what's important is I know that it's REAL.

Truly, I've loved my High School life before this things happened. It totally changed me. It's not because of all those achievements, it's because of the people I've always been with. The way they make me laugh, those silly jokes and moments, the craziness I've learned, the LOVE I've felt and treasured, and the LIFE they shared with me - all of these brought out the BEST in me. But now, it just seemed to dissolved in my memory. Yes, maybe, everything is just an entrusted MEMORY, a borrowed MOMENT, and an extended LIFE. :'( I've never been this depressed for my entire life. I'm afraid, I'm starting to go back to who I was before. I can't stand this hurt. T.T But what can I do? You've all judged me. You already put an end to that sweet thing I've always treasured - friendship. It's really ambiguous for me to say all of these. I guess, nobody just seem to care. Nobody really knows me.:'(

I always sound puissant in my words, but I've never been this fragile before. Yea. It's my frail character that nobody seemed to notice.

But then, I'm still thankful despite all these chaotic things happening to me. Because again, I've proven that there's really a reason for everything. :) I don't know how to say goodbye, so I guess, let's just forget about each other. :) If you think, I deserve all your bigoted views and opinions; that I deserve your way of belittling me, I'll accept that even if it's hard, even if it hurts a lot.:)

Thanks for everything.
Thanks for the memories.:)

This predicament weighs me down,
but I know,
somehow,
sometime,

I'll be able to surpass it.:)

Nakakasawa na.

2009-05-09T08:39:00.000-07:00

Hayy. Nakakapagod na talaga. Walang katapusan na isyu tungkol sa blog ng "mysteriozasz". Ang sama-sama na ng loob ko. Minsan parang gusto ko nang kalimutan na naging bahagi ako ng isang klase na pamilya raw ang turingan - IV-Excellence.

Apat na taon. Apat na taon ng buhay ko ang umikot sa Judge Juan Luna High School. Hindi ko akalain na matatapos ito nang sobrang lungkot. Hindi ko na maalala ang mga araw na masasaya ako. Ayoko ng ganito. Ayokong magalit. Dahil minsan lang ako magalit, talagang matindi rin ang mga ginagawa at nasasabi ko. Pero tao ako. At malamang, kahit sino namang masira ang pangalan ay magagalit. Sinisira niyo ang pangalan ko. Hindi ako makakapayag.

Kahit minsan, hindi ako nagyabang sa lahat ng mga nagawa ko. Hindi ko ipinagmalaki lahat ng karangalang natamo ko. Hindi dahil sa hindi ako karapat-dapat dun. Para sa'kin kasi hindi iyon ang mga bagay na maipagmamalaki ko ng husto sa buhay. Kaya ayoko talaga na kinekwestyon ako, lalo na pagdating sa pagkatao ko. Dahil wala akong ginanung tao. Hindi ko kinwestyon ang mga tao sa paligid ko na tumatamo ng karangalan kahit hindi sila karapat-dapat. Kahit ano pang gawing paninira nila sa'kin. Dahil minsan, minsan sa buhay ko... kinilala ko sila bilang mga kaibigan ko. Pero siguro wala talagang matibay na pundasyon ang pagsasamahan namin. Siguro, talagang maikli lang ang apat na taon para masabi mong nakakilala ka na ng mga taong matatawag mong kaibigan. Nakakalungkot. :(

Masama ang loob ko talaga. Una kay Ma'am Mean. Oo, masama ang loob ko sa kanya. Simula ng araw na pinagbintangan niya na lang kami bigla kahit wala naman siyang ebidensya. Tinanong niya ang karamihan sa mga kaklase ko, pero ang grupo namin hindi man lang natanong. Pinalampas ko lahat nang 'yun. Kahit na sobrang mali siya. Pinaniwalaan niya agad ang taong nagbigay sa kanya ng kopya ng blog nang walang sapat na basehan. Pero wala na 'kong magagawa. Dahil 'yun ang takbo ng isip niya. 'Yun ang paniniwala niya. Tutal nasabi na rin niya na kahit anong gawin namin ay wala na ang tiwala niya sa grupo namin. Siguro, ganun na rin ang nararamdaman ko sa kanya ngayon. Ganun na rin kay Mr. Hachero na mas matitindi pa ang sinabi sa'min. Dahil nasaktan talaga ako. Nasaktan ako.:'(

Sa mga kaklase ko. Sinayang niyo lang lahat ng pagsasama natin. Kayo ang nauna. 'Wag niyo na kong plastikin pa. Kaya sige na, ipa-print niyo na 'to at ipamahagi niyo na ang balita. Wala kayong karapatan na ganituhin ako lalo na ang maliitin ako. I don't deserve this. I don't deserve you all.

Ang dami ko nang kinimkim na sama ng loob sa inyong lahat. Hindi ko akalain na ang mga taong pinakisamahan ko ng maayos ang siyang pipilit na masira ako. Ang mga taong naging barkada ko pa, ang mga dating tumatawag sa'kin na "Mommy", ang mga dating sa akin pa humihingi ng payo para sa mga problema nila, lahat kayo. Wala na kayo sa memorya ko simula ngayon.Kung kayo rin lang ang makikiparte sa buhay ko, mas mabuti nang wala na lang kayo.

Hindi ako nanghihinayang. At lalong hindi ako nagsisisi. Mawawala rin ang lungkot ko. Makakalimutan ko rin kayong lahat.

Blog ko 'to. Kaya wag kang mangialam.

Start of Something New.:)

2009-05-08T07:41:00.000-07:00

Ayun, nakapag-paenroll na 'ko.:) Nice.

Ang aga naming bumiyahe papuntang UP Manila. Grabe, ewan ko kung bakit antok na antok ako sa biyahe kanina. Hindi naman ako ganun kahit puyat. Hehe. Pagdating doon, maikli lang naman ang pila. Pang-19 ako.:) Haha. Nakilala ko na rin 'yung iba kong magiging blockmates. Isang block lang kasi ang mga BS Computer Science students. Nakakatuwa. Ang lalayo pa ng pinanggalingan nila. Naisip ko tuloy na 'yung biyahe ko kaninang umaga ay wala pa sa biyahe nila. Hmp. Gusto ko ang environment dun. Pakiramdam ko mag-gogrow talaga ako. Lahat ba naman ng nakapaligid sa'kin matatalino e. Yes, I belong.:) Haha.

18 units. Har. Monday to Saturday ang pasok ko. Wednesday lang walang klase. 7 a.m. to 4 p.m. ang pasok, pero hindi naman laging ganun kaaga. Ibig sabihin, dapat before 6 a.m. bumibiyahe na 'ko. Har. Torture. >:)

Isang nagpatuwa sa araw ko ay ang tuition ko. Mula kasi sa halos Php 24,000.oo na tuition fee, Php 62.50 lang ang binayaran namin. O 'di ba? Haha. Salamat na lang at DOST Scholar ako. 'Yung Php 62.50 na 'yun, marerefund ko pa pag lumabas na ang resulta ng STFAP.:) Ibig sabihin, wala na talaga akong iintindihin kundi ang mag-aral nang mabuti. Hehe. Sana nga lang ganun lang 'yon kadali, kaso hindi naman.

There'll come a point in your life
when you'll have no opportunity to have CHOICES.
Well, then comes the very secret of success,
Sometimes, you jus't don't have to do what you love,
IT'S LOVING WHAT YOU DO
that makes everything worth it.:)

Har.

2009-05-06T00:45:00.000-07:00

Hindi ako nakapasok. Tsk. Biglang sumikip ang dibdib ko. Hayy.

Kahapon, pumunta ko sa orientation para sa SM Qualifiers sa Mall of Asia. Sayang, magaganda ang scholarship privileges nila. Nagkataon lang talaga na naunang tumawag ang DOST kaysa sa SM. Har. Pero okay na rin 'yon. Nakapirma na 'ko ng kontrata e. :) Ngayon, hindi ko alam kung pwedeng pareho ko i-avail 'yung sa SYDP at DOST. Ay, bahala na.>:)

Bukas, medical at dental examination ko na. Sana maging okay ang lahat.:)

EFFETE.

2009-05-05T08:26:00.000-07:00

There are things we regret,
words we wish have gone unsaid,
signs we didn't see,
roads we should've never taken,
chances we threw away.
The past can't be rewritten,
BUT IT CAN MAKE US ALL STRONGER.

Hmm. I don't know why, but thoughts of those High School years came into my mind. Four years full of memories, but then, I realized that only a few are worth to be remembered. And then again, it's too few to mention. Saadd.

In the end only a few places inside the school fastened my mind - the Audio Visual Room, the second floor corridor of the Calalay and Mathay building, the quadrangle, the fourth flooor corridor of the SB building and the fire exit there.

Only a few people touched my life and i guess, will never be out of my mind. Aarrgh.

Hmp. I really don't want feeling this. I just hate reminiscing. Too much for this.

______________________________________________________________

Insomnious.

2009-05-05T07:07:00.000-07:00

Hay. Nadagdagan na naman ang schedule ko. Hmp.

Hanggang Sabado pala ang SOEP namin ngayong week na 'to pati next week. Tapos kailangan ko pang pumunta sa QCPU sa Linggo para naman sa SYDP. Ibig sabihin, sa susunod na Linggo pa ang pahinga ko. :| Har. Isang buong linggo pala ito ng maagang gisingan. Haha. At dahil insomniac ako, pahirap talaga sa'kin ang paggising ng napakaaga. Hmp.

A basta. Mag-bablog na lang ako ng mag-bablog.
Har.

Nabigla ako sa shoutout na nabasa ko. Sheyytt.:)?

Whoa.

2009-05-04T09:17:00.000-07:00

Nagsimula na ang kalbaryo ko. Haha. Nice. Feeling independent na ako.:)

Hmm. Iniisip ko pa lang 'tong buwan na 'to, parang gusto ko nang sumuko. Haha. Super hectic na naman. Lalo na ngayong linggo. Hmp. Ang aga natapos ng bakasyon ko.:) Okay na rin 'yon.

Ayun, nag-pretest kami kanina para sa SOEP ng DOST. Algebra, Trigonometry, at English ang naging coverage. Pakiramdam ko nabigla 'yung utak ko. Haha. Pagkatapos ng halos isang buwan, biglang test. Hmp. Ayos lang naman. Dapat masanay na ko ulit. Nakakatawa nga 'yung schedule namin e.:) Lalo na sa second week. Math sa umaga, English sa hapon. O diba? Kaloka. Ayun, isang buwan na Math at English, activities, at tests.New section, room, classmates, seatmates, teachers, lessons, and hopefully a bunch of better friends.:) NEW LIFE.:] Nakakatuwa. Lahat bago.:)

Har. Unti-unti ko ng nararamdaman ang pagbabago. :) Nice. Nice.

"Lahat kayo matatalino,
Lahat magagaling,
Lahat matataas ang pangarap."

'Yan ang sinabi nung speaker kanina. Hmm.

Dapat pinaka ang sipag.
Dapat pinaka ang determinasyon.
Dapat pinakamagaling.:)
Dapat Stand out!>:)
Hmm. Baka naman maging nerd na 'ko. Hindi bagay.>:)

Masasabi ko lang sa sarili ko,
Go!:)
Haha.
Go for better changes.
Go for better dreams.
Go for the best of the bests.
Go Pat!:)

Yeah.>:)

Rawr.

2009-05-02T07:12:00.000-07:00

Hmm. Malapit nang matapos ang masasayang araw ko. Haha. :) Yea.

Okay na rin pala yung ganito.
Nakakasurvive pa naman ako.:)?

Dapat mag-concentrate na sa college. Haha.
Ewan. Hmp. Hmp.

i hate feeling this way.:|
but what can i do?
feeling this makes me linger for more.

MORE TIME.
MORE MORE MORE MOMENTS.
MORE YOU.

Totoo ngang ako rin ang kakain ng lahat ng sinabi ko.:|
Rawr talaga.

HECTIC ANG SCHED KO.>:)

2009-04-30T02:01:00.000-07:00

Har. Birthday ng kuya ko ngayon. Haha. Wala lang.>:)

Ilang araw na lang, mag-aaral na ko. Tsk. May klase na ko simula May 4 hanggang 29 sa UP Diliman. Parang seminar yun ng DOST para sa mga qualifiers. Sa UP Diliman gaganapin yun. May 4 din dapat yung orientation sa SYDP. Tapos May 5, orientation ng SM Foundation Qualifiers. Late na kasi tumawag yung SM. Hindi ko na nga naisip na papasa ako dun. Kaso ayun, nakapirma na ko ng contract sa DOST. May 7 at 8 medical at enrollment ko naman. Hmp. Napakabusy ko naman. Aargh.>:|

Ayun. Hindi ko talaga ma-feel na college na ko sa pasukan! :) Pakiramdam ko ang dami ko pang gustong balikan sa Judge. Ang dami ko pang reresbakan. Haha. >:)) Baaad. (pero mas bad sila. hmp.)

Ang dami kasing taong matalak. Haha. Tama ba namang sabihin na "Computer Science lang" ang course ko. Hmp. E ano naman, atleast ako, scholar.:) Hindi kagaya ng iba na ang dami-daming kinuhang scholarship, hindi naman nakuha. Haha.

Mas mabuti nang mababa lang ang makuha mo, atleast pinaghirapan mo.
Kesa mataas nga, inasa mo lang naman sa iba. In short, hindi karapat-dapat sa'yo.:)

Ewan ko. Iba na kasi ang takbo ng isip mo e. Maari mong isipin na may masasabi ka na dahil ilang ulit mo na rin akong natalo. Apat na gradings simula first year. Pero, dapat kasi tinodo mo na ang "kagalingan" mo. Edi sana nakuha mo yung titulong talagang gusto mo.>:) Goodluck na lang sa'yo sa college. Sana makayanan mo.>:)

Congrats at pumasa ka sa PUP. (whoa!) I just hope you've done it all by yourself.:) Nice.

P.S.
Wala akong kaaway.>:)
Wala rin akong kagalit.
Bahala kayo.>:))

MAGKAALAMAN NGA TAYO.>:)

2009-04-25T08:46:00.000-07:00

"Tungkol naman sa outing, bakit niyo naman nabanggit yung "isang grupo na pinaghihinalaang gumawa ng blog na ito" na hindi sasama sa outing, eh halos buong klase hindi sumama, at saka marami ring grupo ang walang balak o hindi talaga sasama gaya ng "furumuheizu" at "celebrities"

-Teka, feeling namin ipinagtatanggol niyo sila kasi sa mga statements niyo na "Bakit kaya hindi na lang ang mga taong tinutukoy dito ang pagtuunan niyo ng pansin?" NAKAPAGTATAKA ang mga tinuran niyo..."

"NGAYON, sabihin niyo kung gaano kakitid ang utak namin..."

-----

.special mention talaga ang kabaitan ng "fureimuheizu" at "celebrities" a. kawawa talaga ang FOG sa issue na to.matagal na ang naging pananahimik ng grupo namin tungkol sa issue ng blog na yan.well,mukhang ayaw niyo talaga kaming tantanan.patuloy kayo sa mga patutsada niyong wala namang matinong basehan.magtataka pa ba ko?e simula naman talaga kami na yung idiniin niyo.VERY ILLOGICAL.hanggang ngayon,ganyan pa rin yung takbo ng isip niyo.sasabihin na naman ng iba diyan,ipinagtatanggol ko yung blog.tignan niyo kaya nasasabihan tayo na makikitid ang utak e.siguro advantage ko talaga yung pagiging editorial writer ko.kasi I KNOW HOW TO LOOK ON BOTH SIDES.:)hindi kagaya niyo na ipagdidiinan talaga yung gusto niyo.bakit kayo wala bang ginagawang kahina-hinala?:) bakit pagdating sa iba na itinuturo na o umaamin na mismo,walang ka-issue-issue.:) hindi ba mas nakakapagtaka yun para sa'min?:) pag'isipan niyo kasi yung mga sinasabi niyo.matagal ko na talaga tong dapat sinabi, WALA KAYONG KARAPATAN NA ITURO SA GRUPO NAMIN LAHAT NG BINTANG. DAHIL HANGGANG WALA KAYONG NAIHAHARAP NA MATIBAY NA EBIDENSYA NA MAGDIDIIN SA'MIN,ISA LANG ANG TAWAG SA INYO, "MGA BINTANGERO'T BINTANGERA".:) INGAT LANG KAYO,BAKA BUMALIK LAHAT SA INYO YAN.

.palag ka?!:) maghintay lang kayo.magkakaharap-harap din tayo.ang tagal naman kasi ng sabtina namin.hehe.bat kaya parang naudlot yun?>:)

.ang kitid nga.>:)

peace?

2009-04-25T08:16:00.000-07:00

Natapos na rin ang birthday ko. Hmp. 16 na ko.:) Nice.

Ayun. Salamat sa mga pumunta. Kahit apat lang sila.:) Salamat din sa mga bumati sa text at message sa friendster. :) Mmm. Buti naalala pa nung iba kong classmates. Akala ko puro outing lang nasa utak niyo e. Hehe. Peace.>:)

Masaya naman ang naging birthday ko. Kahit sobrang simple lang ng naging selebrasyon. Hindi ko naman kailangan ng maraming bisita. Okay na nga yung konti, atleast mga totoo sa'kin. Har? Mmm. Pati sa mga bumati, mmm, bahala kayo kung totoo sa inyo yung pagbati niyo. Basta thanks at naalala niyo ko at na birthday ko kahapon.:)

Basta. Hehe.

Sana matutunan ko na tugtugin yung gitarang yon.:0 Nice. Tenchu sa nagbigay.:))

A basta. Bahala kayo. Hehe. Bitter?

Salamat talaga kay JEANETTE, JOHNRY, MARISSA, AT MARIZ. Pati na rin pala kay Shimpua.:)

Thanks for making my birthday worth remembering.:) Har. Love ko kayo.:-*

APRIL 24,2009

2009-04-21T02:07:00.001-07:00

Har. Malapit na birthday ko. Hindi ko alam kung anong dapat na maramdaman. Hindi ako na-eexcite, hindi man lang ako matuwa-tuwa. Hmp.

Isa lang naman gusto ko e.

Magkasama-sama ang FOG. (Federation of Greatness :)) Ayun. Pero malabo atang mangyari pa yun. Sasama kasi sila wendang at eckang sa outing. Bakit ba naman kasi sa mismong araw ng birthday ko natapat yun. Hmp. Sad tuloy ako.

Si Jeanette kaya pupunta? Hmm.

Parang si Issah lang ang siguradong pupunta. Hayy. Buti pa si Issah. Hehe.

Ayun, speaking of Issah. Haha. Wala lang.

Wala pa kaming isang taon na magkakilala. Pero minsan, naiisip ko kung bakit parang mas close pa kami kesa sa mga kaklase kong apat na taon ko nang pinagsawaan. Hehe. Siguro kasi, pareho talaga kami ng wavelength. Pareho ng takbo ng utak. Pero, magkaiba sa pagtanggap sa mga damdamin. Har. Sa sandaling panahon, naging SPECIAL na siya sa'kin.:) Nice.

E basta. Hindi naman sa haba ng panahon masusukat ang tibay ng pagsasama. Nasa pagpili niyong dalawa kung paano gagawing mas masaya ang bawat araw na dumadaan. Dahil, lahat nagbabago - maging ang damdamin. Nasa sa'yo na kung hihigit pa ito o tuluyan na lang mawawala.

Ano kayang mangyayari sa birthday ko? Hmp.

Pero, mas abangan na lang kung anong mangyayai pagkatapos.:)?

PAG-IBIG ang itinawag nila dito.

2009-04-21T00:21:00.000-07:00

SINO PA NGA BA?:)

2009-04-20T23:57:00.000-07:00

PAT na lang ang itawag niyo sa'kin. Simple,pero madalas din ay kumplikado. Masayahin (daw :D) pero napakaraming itinatago. Hindi ko nga rin alam kung bakit,kasi madaldal naman talaga ako. 'Yun nga lang, siguro,hindi ko pa nalalaman kung kailan at kanino ko ibubuhos ang mga sikretong 'yun. :)

Bunso. Galing ako sa isang payak na pamilya na may mga katangiang tulad din ng sa iba.

Paborito ko ang kulay PULA. Para kasi sa akin, PULA ang PAG-IBIG kaya PULA rin ang BUHAY. Minsa'y singtingkad ng isang bagong pitas na rosas, ngunit may mga panahon din ng paghihirap - ng pagpatak ng luha, pagkatuyo ng damdamin, at pag-alay ng sariling dugo.

Mahilig ako sa sining, higit sa lahat ang pagguhit at pagsulat. Hindi ko kasi talaga alam ang talento ko (o kung meron nga ba.:D). Pakiramdam ko sa pagguhit at pagsulat ko lang naipapakita ang husay ko, ang nararamdaman ko, at ang sarili ko mismo.

Marami akong paniniwala sa buhay at mahalaga sa akin ang katwiran at opinyon ng iba. Naniniwala na LAHAT AY MAY DAHILAN. At nasa ating pagpapasya kung paano tayo magpapaapekto sa mga dahilang ito.

Gaya ng iba, KAKAIBA rin ako.:) May sariling pananaw at pagtanggap sa mga bagay-bagay. At marami ring pagkakamaling nagagawa.

Kilala ko ang sarili ko at tanggap ko kung ano ako. Kaya alam ko na hindi ko dapat pagtuunan ng pansin ang mga mapanirang tao. Ganunpaman, hindi naman totoo na hindi na tayo dapat makinig sa kanila. Kung minsan lalo nating nakikilala ang ating sarili sa kung paano tayo tanggapin ng mga tao sa ating paligid.

Marami akong pangarap sa buhay. Maraming taong nagtitiwala sa akin at ayoko silang biguin.

Masarap gumising sa umaga dahil sa kanila. Sa kanila ko nararamdaman ang totoong halaga ng buhay.

Mahal ko sila. Sumasaya ang bawat araw ko dahil sa kanila.:)

Wala man akong masyadong maipagmamalaki sa buhay, hangga't nariyan sila, isang matamis na ngiti ang bawat simula at pagtatapos ng aking araw. Alam ko na anu't anuman, patuloy kong mamahalin ang aking buhay. :)

MASAYA ANG MABUHAY.:D